Tag Archives: Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 24/3

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

Την Παρασκευή 18 Μάρτη οι 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου έφτασαν με ασφάλεια και με δικά μας μέσα στην Αθήνα, κλείνοντας τον κύκλο που άνοιξε στις 23 Γενάρη, όταν ένα λεωφορείο με αλληλέγγυους κατέβηκε στην Αθήνα για να συνοδεύσει το λεωφορείο των αγωνιστών στο Εργατικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης ολοκλήρωσε το δικό της κύκλο την Τετάρτη 23 Μάρτη με ανοιχτή συνέλευση απολογισμού στο Εργατικό Κέντρο.

Ακολουθεί το κείμενο με το οποίο η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης κλείνει δημόσια τον κύκλο της.

Προς απογοήτευση των διαχειριστών της εξουσίας και σε πείσμα της δύναμης της κινηματικής αδράνειας ο αγώνας των 300 φέρνει αλλαγές.

1) Ο αγώνας των 300 δεν αποτελεί απλά παράδειγμα για τους μετανάστες και τους ντόπιους εργαζόμενους.

Η βασική αλλαγή είναι η ανάδειξη της μορφής του μετανάστη με τη γροθιά υψωμένη. Στη θέση του καημένου, κουτοπόνηρου, εγκληματία, χρήσιμου ή μάγειρα εξωτικών γεύσεων μετανάστη εδραιώνεται η υπερηφάνεια του αγωνιστή. Εχθρός αυτού του ριζικού ρήγματος είναι φυσικά τα φερέφωνα της εξουσίας που επιμένουν να τους υποβιβάσουν σε θύματα αλλά και οι «κινηματικοί» κρωγμοί που επιχειρούν να τους μετατρέψουν σε πιόνια ή μάρτυρες. Σε αυτή την περίπτωση η κινηματική αδράνεια ταυτίζεται με τη βαθύτερη κοινωνική συντήρηση. Όσοι γνωρίσαμε από κοντά τους απεργούς πείνας μπoρούμε να διαβεβαιώσουμε και τις δύο πλευρές ότι θα εκπλαγούν.

Οι συνέπειες της πρώτης αυτής αλλαγής θα εκδηλωθούν στο κοινωνικό πεδίο, θέλουμε δε θέλουμε.

2) Η δεύτερη κρίσιμη τομή δεν είναι ότι ένας αγώνας μεταναστών βρέθηκε στο επίκεντρο των media αλλά ότι επιτέλους στο κοινωνικό επίκεντρο βρέθηκε ένας αγώνας.

Στο επίκεντρο μιας κοινωνίας που έχει καταπιεί την ήττα και περιμένει μια απροσδιόριστη έκρηξη που θα έρθει από κάπου για να τη σώσει και στο μεταξύ μπουκώνεται με τα ρατσιστικά ξερατά… Οι συνέπειες της δεύτερης αυτής αλλαγής θα φανούν και αυτές, θέλουμε δε θέλουμε.

3) Τα υπόλοιπα ζητήματα που άνοιξε ο αγώνας είναι:
– η σύνδεση της μετανάστευσης με την κρίση και την ουσία της παγκόσμιας καπιταλιστικής επίθεσης,
– η ανάδειξη των πραγματικών αντίπαλων στρατοπέδων στην ελληνική κοινωνία,
– η κατάδειξη των αγκυλώσεων στο κίνημα και η ανάγκη να ξεπεραστούν.

Με την απεργία των 300 έγινε η αρχή σε αυτά τα ζητήματα. Σε αυτά, η συνέχεια εναπόκειται σε εμάς.
Για τον αγώνα όπως τον ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Η εξάπλωση των κινητοποιήσεων, το βάθος των σχέσεων και η επίδραση του αγώνα σε χιλιάδες ανθρώπους που τον αγκάλιασαν και τον αισθάνθηκαν δικό τους απέδειξαν ότι πέρα από τα ψεύδη των ΜΜΕ και την καλλιεργούμενη κουλτούρα της ήττας και της μισαλλοδοξίας, ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, πολύ ευρύτερα από ό,τι φανταζόμασταν, είναι έτοιμα να αγκαλιάσουν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Φυσικά για μια ακόμα φορά πρέπει να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στους 300 αγωνιστές που μας υποκίνησαν σε αυτό τον αγώνα, αλλά πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός και δεν οφείλεται μόνο στην αποφασιστικότητα των απεργών πείνας και στο δίκαιο των αιτημάτων τους.

Η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκε από τα χαρακτηριστικά του: αγώνας συλλογικός, οριζόντιος, αποφασιστικός, συμμετοχικός, με συντροφικότητα και σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με μαχητικότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτό τον αγώνα το κίνημα βρέθηκε δύο φορές αντιμέτωπο με δακρυγόνα και τις δυνάμεις καταστολής αλλά επιπλέον βρέθηκε δεκάδες κι εκατοντάδες φορές αντιμέτωπο με καθημερινά μεγαλύτερα και μικρότερα προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να επιλύσει με επιτυχία χωρίς τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Σε αυτό τον 1,5 μήνα η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης διοργάνωσε 9 πορείες στο κέντρο της πόλης, δύο σε γειτονιές, δύο μηχανοκίνητες πορείες και δύο συναυλίες. Πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις, παρεμβάσεις και μικροφωνικές στο κέντρο και σε γειτονιές. Αξίζει να αναφερθεί μια ακόμα πορεία, που δεν οργανώθηκε από την Πρωτοβουλία αλλά από μετανάστες και πρόσφυγες, κάποιους ήδη οργανωμένους σε ομάδες και συλλογικότητες και άλλους που συναντήθηκαν στον αγώνα. Από την Πρωτοβουλία κολλήθηκαν πάνω από 20.000 αφίσσες, μοιράστηκαν δεκάδες χιλιάδες προκηρύξεις (κυρίως στα ελληνικά αλλά και σε αγγλικά, γαλλικά, αλβανικά, ρωσσικά, φαρσί και μπάγκλα, όπως και τα πάνω από 200.000 τρυκάκια που κυκλοφόρησαν). Αφίσσες και προκηρύξεις βγήκαν και από άλλες ομάδες και συλλογικότητες, εξασφαλίζοντας στην απεργία κεντρική και μόνιμη παρουσία στους δρόμους της πόλης. Για τις ανάγκες του αγώνα (μεταφορά από και προς την Αθήνα, υλική υποδομή για τη διαμονή των απεργών πείνας, ιατρικά μέσα, έντυπο υλικό και σίτιση των πρώην απεργών τη βδομάδα μετά τη λήξη της απεργίας) δαπανήθηκαν 27.000 ευρώ τα οποία καλύφθηκαν από τον κόσμο που συμμετείχε στις δραστηριότητες της Πρωτοβουλίας καθώς και από εκδηλώσεις οικονομικής στήριξης σε όλα σχεδόν τα στέκια και τις καταλήψεις της Θεσσαλονίκης αλλά και άλλων πόλεων. Σε αυτό τον πρακτικό απολογισμό της αλληλεγγύης πρέπει να γίνει ξεχωριστή αναφορά στους εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που συμμετείχαν στις περιφρουρήσεις και στις συνοδείες στα νοσοκομεία, στην 20μελή ιατρική ομάδα και την ομάδα νομικής βοήθειας που πέρα από την καθημερινή συνεισφορά, σε κρίσιμες στιγμές (και) με συνεντεύξεις τύπου ξεκαθάρισαν την πραγματική κατάσταση των απεργών, στην ομάδα τύπου που καθημερινά εξέδιδε και μετέφραζε ανακοινώσεις με τις δράσεις και τις εξελίξεις, δημιουργούσε βίντεο και ενημέρωνε το blog.

Χαιρετίζουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που κινητοποιήθηκαν σε Αθήνα, Χανιά, Ιωάννινα, Λάρισα, Ξάνθη, Ορεστιάδα, Κοζάνη, Μυτιλήνη, Σάμο, Ρέθυμνο, Πάτρα, Καβάλα, Βέροια, Ηράκλειο, Σέρρες, Βόλο «και στα άλλα τα νησιά» στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης δεν υπάρχει πλέον. Οι πολύτιμοι δεσμοί αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης που φτιάχτηκαν μεταξύ μας και με τους 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου θα υπάρχουν για πάντα. Στη γιορτή νίκης στις 16 Μάρτη μάς υποσχέθηκαν ότι θα είναι πάντα μαζί μας στους αγώνες του μέλλοντος. Τους εμπιστευόμαστε γιατί τους γνωρίσαμε και ξέρουμε ότι και αυτοί έχουν εμπιστοσύνη πως όποτε χρειαστεί θα πράξουμε ό,τι μας αναλογεί.

 

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών!
Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις!

Θεσσαλονίκη, 24 Μάρτη 2011
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

Υ.Γ. Για το διεκδικητικό κομμάτι του αγώνα, μάς αρκεί η γνώμη των αγωνιστών πρώην απεργών πείνας. Το κίνημα που αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη θα παρακολουθεί τις εξελίξεις μέσα από το νέο, ευρύ δίκτυο επικοινωνίας που γεννήθηκε από αυτόν τον αγώνα. Για τα θέματα που ανέκυψαν, έχουμε συνελεύσεις και οριζόντιες διαδικασίες όπου συζητάμε και συνεχίζουμε να τα συζητάμε…

Advertisements

37η μέρα μαρτυρίου: Η κυβέρνηση δολοφονεί. Όλοι/ες στην διαδήλωση της Πέμπτης 3/2, 7:00μμ στην Αγορά – Χανιά

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

37η μέρα απεργίας πείνας

Χανιά, Τετάρτη 2 Μάρτη 2011

Αν η κυβέρνηση ελπίζει στο σπάσιμο της απεργίας πείνας των 300 εργατών μεταναστών, με την αδιαλλαξία της, χάνει το χρόνο της.

Η αλληλεγγύη φουντώνει μέρα με τη μέρα όπως και η οργή όλων των εργαζομένων. Το αίτημα των απεργών πείνας και ο αγώνας τους είναι δίκαιος και νόμιμος. Το μόνο παράνομο στις 37 μέρες απεργίας πείνας είναι η στάση της κυβέρνησης. Οι 300 εργάτες μετανάστες δήλωσαν από την αρχή ή θα κερδίσουμε ή θα πεθάνουμε.

Μην περιμένει ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του να το διαπιστώσουν.

Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλης της εργατικής τάξης και θα νικήσει έτσι και αλλιώς. Δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ μας και γι αυτό είμαστε όλοι μαζί τους.

Όλοι  στις δράσεις αλληλεγγύης, αποφασιστικά, ν’ απαντήσουμε στην αδιαλλαξία, την εκμετάλλευση, τους αποκλεισμούς.

Πλατεία Αγοράς, Πέμπτη 3-2-11, 7:00 μ.μ.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ 25/2

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη

24 Φλεβάρη 2011

 

Χθες το απόγευμα, μέλη του ΦΜΚ πραγματοποίησαν παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο Χανίων, υπέρ της πανελλαδικής απεργίας πείνας των 300 μεταναστών εργατών, οι οποίοι αργοσβήνουν στην 31η πλέον μέρα του σκληρού αγώνα τους.

Η παρέμβασή μας βέβαια άλλο σκοπό δεν είχε από το να επιστήσουμε την προσοχή στους δημοτικούς συμβούλους της πόλης, στην οποία ζει και εργάζεται η πλειοψηφία των αγωνιζόμενων μεταναστών, ότι θα έχουν τεράστια ευθύνη αν δεν κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση, η οποία οδηγεί τους απεργούς σε βέβαιο θάνατο με την αδιαλλαξία της. Ένα ψήφισμα του δήμου Χανίων δεν είναι αρκετό δεδομένου του ότι η μεγάλη πλειοψηφία των απεργών ζει και εργάζεται στο νομό Χανίων. Δεν είναι αρκετό διότι οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι βρίσκονταν στο πλευρό των 15 μεταναστών απεργών πείνας του 2008, θυμούνται πολύ καλά τον σημερινό δήμαρχο κ. Σκουλάκη, από την θέση τότε του βουλευτή Χανίων, να τάσσεται πρώτος αναφανδόν στο πλευρό των 15, με επερωτήσεις στη Βουλή και δηλώσεις κόλαφο για την αδιαλλαξία της κυβέρνησης της ΝΔ.

Βέβαια ανάλογη στάση είχε επιδείξει τότε ακόμα και ο σημερινός πρωθυπουργός, τασσόμενος υπέρ της δικαιοσύνης έναντι της νόμιμης αδικίας, μέσα από την «προσωπικό κόμβο» του υπό τον πηχαίο τίτλο: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ». Ένας λόγος παραπάνω, μια παραπάνω απαίτηση λοιπόν από τους δημοτικούς άρχοντες να μεταφέρουν την φωνή των απεργών στα κέντρα των αποφάσεων, πριν είναι πολύ αργά. Αυτό περιμένουν και απαιτούν οι μελλοθάνατοι από εκείνους, που τότε κοιτούσαν στα μάτια τους συντρόφους τους και τους χτυπούσαν την πλάτη για κουράγιο, τους ίδιους δηλ. που σήμερα διοικούν την πόλη, στην οποία οι σημερινοί απεργοί έχουν ριζώσει και βοηθήσει να προκόψει με τον ιδρώτα και τους αγώνες τους για ισότητα και αξιοπρέπεια.

Η κοινωνία των Χανίων τώρα θα πρέπει να δείξει την αλληλεγγύη της και να απαιτήσει τη δικαίωση των αγωνιζομένων για αξιοπρέπεια συμπολιτών μας. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας για ισότιμη συνύπαρξη, για ίσα δικαιώματα, για ενότητα στις διεκδικήσεις.
Όλοι και όλες να βρεθούμε στην συγκέντρωση αύριο Παρασκευή 25/2 το απόγευμα στις 7:00μμ στην Πλατεία της Αγοράς.

24η μέρα – Νίκη στην απεργία πείνας των 300: Κείμενο στήριξης του ΦΜΚ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΧΑΝΙΑ-ΗΡΑΚΛΕΙΟ-ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
17-2-2011,

Ο Εβραιο-Ολλανδός φιλόσοφος Μπαρούχ Σπινόζα σε μια σειρά κειμένων του, εκφράζει την απαισιόδοξη θέση ότι “ο όχλος δεν δύναται να αυτοκυβερνηθεί εξαιτίας της διαρκούς αναγέννησης των εσωτερικών διαιρέσεών του”. Στην Πολιτική Πραγματεία του διευκρινίζει ότι η μάζα του πληθυσμού δεν θα μεταβίβαζε ποτέ το δίκαιό της σε λίγους ή και σε έναν άνθρωπο στην περίπτωση που μπορούσε να πετύχει ενότητα στο εσωτερικό της, και που μπορούσε να διαχειριστεί τις έριδες που συνήθως εκδηλώνονται στις πολυμελείς συνελεύσεις. Οι θέσεις αυτές αντανακλούν τη μέθοδο που συστηματικά μεταχειρίζονται οι διαχωρισμένες από τη λαϊκή βούληση εξουσίες προκειμένου να επιβιώνουν, που δεν είναι άλλη από την πολυδιάσπαση των κοινωνικών ομάδων και την παρεμπόδιση της σύνθεσής τους σε σώματα συλλογικής βούλησης.

Αυτή είναι και στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία η τεχνική των κυβερνόντων στη χώρα μας, κάθε φορά που ένα μέτωπο αντιτιθέμενο στις επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου τολμά να αρθρώσει λόγο συλλογικής διεκδίκησης. Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι το λαϊκό σώμα που πλήττεται από τις αντιδημοκρατικά επιβαλλόμενες αναδιαρθρώσεις, εάν θέλει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και να εξασφαλίσει ένα μέλλον για τα παιδιά του, χρειάζεται να προχωρήσει άμεσα σε διαδικασίες σύνθεσης ενός ευρέος υποκειμένου με ταξικά χαρακτηριστικά, το οποίο θα εξουδετερώνει τις επικρατούσες διασπάσεις.

Η τάξη των εργαζομένων είναι αυτή που κατά κύριο λόγο πλήττεται από την οικονομική ύφεση στην οποία οι κυρίαρχες τάξεις μετασχημάτισαν τη χρηματοπιστωτική κρίση που εκδηλώθηκε στους κόλπους των χρηματιστικών ιδρυμάτων της, προκειμένου να μετακυλήσουν το κόστος στις μικρομεσαίες τάξεις και να εξασφαλίσουν νέους όρους κερδοφορίας για τις ίδιες. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία η εργατική τάξη είναι αναγκασμένη να περάσει στη συλλογική αντεπίθεση, αρθρώνοντας αιτήματα τα οποία θα εκφράζουν την μεγάλη «ουτοπική» άρνηση, την ανατροπή των κατεστημένων οικονομικών αξιών και του ψεύδους που οι τελευταίες ενσαρκώνουν.

Οι κυρίαρχες τάξεις έχοντας στα χέρια τους γιγάντιους μηχανισμούς χειραγώγησης διαμορφώνουν μια δική τους αρχή της πραγματικότητας, στα πλαίσια της οποίας ρεαλιστικό και πραγματικό είναι μόνο ό, τι εξυπηρετεί τα υπερκέρδη των τραπεζών και των επιχειρηματικών ομίλων, ενώ τα αντίθετα σε αυτά τοποθετούνται στον χώρο του ανέφικτου επαναστατικού μύθου και του κοινωνικού χάους, το οποίο θέλουν να μας πείσουν ότι θα επέλθει, εάν δεν υπακούσουμε πειθήνια στις επιταγές τους, εάν υπερασπίσουμε το δίκαιο των φτωχών. Από την πλευρά μας γνωρίζουμε ότι η τρομοκρατία τους βασίζεται στην υποκρισία, και ότι η λύση μπορεί και πρέπει να έλθει μέσα από τη διεκδίκηση μιας σειράς πραγμάτων που θέλουν να μας πείσουν πως είναι ανέφικτα.

Με επίγνωση των παραπάνω, το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης δηλώνει για μια ακόμη φορά, την αταλάντευτη στήριξη της πανελλαδικής απεργίας πείνας 300 μεταναστών εργατών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε 25 Γενάρη, με αίτημα την νομιμοποίηση των μεταναστών που διαμένουν στη χώρα μας. Ο αγώνας αυτός στοχεύει στο να προξενήσει ένα ρήγμα στην Ευρώπη-φρούριο και να συμβάλει στη δημιουργία προϋποθέσεων συγκρότησης ενός ενιαίου μετώπου αντεπίθεσης που θα υπερβεί τον τεχνητό και ολέθριο διαχωρισμό ανάμεσα σε γηγενείς και μη, εργαζομένους.

Είναι ουσιώδες το ευρύτερο κίνημα και η εργατική τάξη της χώρας, Έλληνες και μη, να συνειδητοποιήσουν πως ο αγώνας των 300 είναι αγώνας του συνόλου της εργατικής τάξης.

Η λαϊκή ενιαία αντεπίθεση είναι μονόδρομος
Έλληνες και μετανάστες προλετάριοι ενωθείτε
Νίκη στην απεργία πείνας των 300

19η μέρα: Τα αδέρφια μας τώρα χρειάζονται την υποστήριξη όλων – ΦΜΚ

19η μέρα: Τα αδέρφια μας τώρα χρειάζονται την υποστήριξη όλων

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χανιά, 12/2/2011

Στη 19η μέρα της, η απεργία πείνας έχει μπει ήδη στην πιο δύσκολη φάση της. Το δίκαιο αίτημα των 300 μεταναστών απεργών πείνας, για νομιμοποίηση όλων όσων ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, για ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίστηκε με την απόλυτη άρνηση, απαξίωση και υποβάθμιση από τη μεριά της κυβέρνησης αλλά και από άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα που δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία με ρατσιστικές κραυγές.

Η πολύ μεγάλη συμμετοχή στις δράσεις και εκδηλώσεις αλληλεγγύης μέχρι σήμερα έδειξε ότι όσο περνάνε οι μέρες, το κίνημα αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας, όχι μόνο δεν κάμπτεται, αλλά γίνεται πιο μαζικό. Οι χιλιάδες που συμμετέχουν στέλνουν το μήνυμα ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που στέκεται στο πλάι των μεταναστών εργατών: εργαζόμενοι-ες, άνεργοι-ες, νέοι-ες. Ένας κόσμος που θεωρεί πια την απεργία πείνας δική του υπόθεση, που πιστεύει ότι η νίκη των αγωνιζόμενων μεταναστών θα είναι συνολική νίκη του κόσμου της εργασίας.

Τίποτα όμως δεν έχει τελειώσει, τίποτα δεν έχει κριθεί. Η απεργία πείνας συνεχίζεται πιο σκληρή από πριν, και πρέπει και οι αλληλέγγυοι-ε να εντείνουν τις προσπάθειες τους.

Δεν υπάρχει περιθώριο για ολιγωρία, τώρα είναι η ώρα για συσπείρωση και δράση.

Από τη μεριά μας, το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης καλεί όλον τον κόσμο να πλαισιώσει τις διαδηλώσεις που καλούνται το τριήμερο 11-13 Φλεβάρη.

Για να δικαιωθεί ο αγώνας τους.

Αγώνας μέχρι τη νίκη!

Νίκη στην απεργία πείνας!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ 9/2/2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη
9/2/2011

 

Στη 16η μέρα της, η απεργία πείνας έχει μπει ήδη στην πιο δύσκολη φάση της. Το δίκαιο αίτημα των 300 μεταναστών απεργών πείνας, για νομιμοποίηση όλων όσων ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, για ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίστηκε με την απόλυτη άρνηση, απαξίωση και υποβάθμιση από τη μεριά της κυβέρνησης αλλά και από άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα που δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία με ρατσιστικές κραυγές.

Στον συγκεκριμένο αυτόν αγώνα των 300, η φάση αυτή συμπίπτει με την εκπνοή του τελεσιγράφου μίας αδιάλλακτης κυβέρνησης, που αξιώνει από τους απεργούς στην 18η/19η μέρα της απεργίας π-ε-ί-ν-α-ς να εγκαταλείψουν το χώρο όπου τους οδήγησε η ίδια με το πιστόλι στον κρόταφο για να τους τσακίσει. Και τώρα που δεν τους τσάκισε, ούτε αυτούς ούτε τους αλληλέγγυους που στέκονται στο πλευρό τους υπό άθλιες συνθήκες, τους έχουμε δυστυχώς απόλυτα ικανούς να υλοποιήσουν την απειλή τους.

Η Παρασκευή λοιπόν, 11 του Φλεβάρη, είναι η 15η και τελευταία ημέρα του τελεσιγράφου του Αίσχους, που με την εκπνοή του «υποσχέθηκαν» να συλλάβουν τους απεργούς και να τους απελάσουν. Απτόητοι οι απεργοί, στην συνέλευση τους της περασμένης Κυριακής, αποφάσισαν το εξής: δεν έχουν να πάνε πουθενά και καλούν τα αδέρφια τους, τους έλληνες εργαζόμενους, καθώς και κάθε προοδευτικό άνθρωπο, να τους προστατέψει από την εκδικητική μανία του καθεστώτος απαρτχάιντ.

Από τη μεριά μας, το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης καλεί όλον τον κόσμο να πλαισιώσει τις διαδηλώσεις που καλούνται το τριήμερο 11-13 Φλεβάρη στην Αθήνα. Από την διαδήλωση της Παρασκευής 11/2 (στις 6:00μμ στο Μουσείο) που έχει οριστεί Πανευρωπαϊκή Ημέρα Αλληλεγγύης, την διαδήλωση του Σαββάτου 12/2 (12:00 πλ. Κολιάτσου), έως το Διήμερο Πανελλαδικό Κάλεσμα στο χώρο της απεργίας (Ηπείρου και Πατησίων) το σαββατοκύριακο 12-13/2.

Για να αποτρέψουμε με την μαζική παρουσία μας κάθε σκέψη των αρχών να πειράξει έστω και μία τρίχα από τα κεφάλια των 300 μεταναστών εργατών, για να δικαιωθεί ο αγώνας τους.

Αγώνας μέχρι τη νίκη
Νίκη στην απεργία πείνας

Αγώνας μέχρι τη νίκη! Κάτω τα χέρια από τους απεργούς. Όλοι και όλες στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης 11-13 Φλεβάρη!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη

9/2/2011

Στη 16η μέρα της, η απεργία πείνας έχει μπει ήδη στην πιο δύσκολη φάση της. Το δίκαιο αίτημα των 300 μεταναστών απεργών πείνας, για νομιμοποίηση όλων όσων ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, για ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίστηκε με την απόλυτη άρνηση, απαξίωση και υποβάθμιση από τη μεριά της κυβέρνησης αλλά και από άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα που δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία με ρατσιστικές κραυγές.

Στον συγκεκριμένο αυτόν αγώνα των 300, η φάση αυτή συμπίπτει με την εκπνοή του τελεσιγράφου μίας αδιάλλακτης κυβέρνησης, που αξιώνει από τους απεργούς στην 18η/19η μέρα της απεργίας π-ε-ί-ν-α-ς να εγκαταλείψουν το χώρο όπου τους οδήγησε η ίδια με το πιστόλι στον κρόταφο για να τους τσακίσει. Και τώρα που δεν τους τσάκισε, ούτε αυτούς ούτε τους αλληλέγγυους που στέκονται στο πλευρό τους υπό άθλιες συνθήκες, τους έχουμε δυστυχώς απόλυτα ικανούς να υλοποιήσουν την απειλή τους.

Η Παρασκευή λοιπόν, 11 του Φλεβάρη, είναι η 15η και τελευταία ημέρα του τελεσιγράφου του Αίσχους, που με την εκπνοή του «υποσχέθηκαν» να συλλάβουν τους απεργούς και να τους απελάσουν. Απτόητοι οι απεργοί, στην συνέλευση τους της περασμένης Κυριακής, αποφάσισαν το εξής: δεν έχουν να πάνε πουθενά και καλούν τα αδέρφια τους, τους έλληνες εργαζόμενους, καθώς και κάθε προοδευτικό άνθρωπο, να τους προστατέψει από την εκδικητική μανία του καθεστώτος απαρτχάιντ.

Από τη μεριά μας, το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης καλεί όλον τον κόσμο να πλαισιώσει τις διαδηλώσεις που καλούνται το τριήμερο 11-13 Φλεβάρη στην Αθήνα. Από την διαδήλωση της Παρασκευής 11/2 (στις 6:00μμ στο Μουσείο) που έχει οριστεί Πανευρωπαϊκή Ημέρα Αλληλεγγύης, την διαδήλωση του Σαββάτου 12/2 (12:00 πλ. Κολιάτσου), έως το Διήμερο Πανελλαδικό Κάλεσμα στο χώρο της απεργίας (Ηπείρου και Πατησίων) το σαββατοκύριακο 12-13/2.

Για να αποτρέψουμε με την μαζική παρουσία μας κάθε σκέψη των αρχών να πειράξει έστω και μία τρίχα από τα κεφάλια των 300 μεταναστών εργατών, για να δικαιωθεί ο αγώνας τους.

Αγώνας μέχρι τη νίκη!

Νίκη στην απεργία πείνας!

Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

Αφίσα του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

Ραδιοφωνική εκπομπή με τους απεργούς πείνας στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (29-01-2011) στον 1431am

Δελτίο Τύπου – Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ

Απευθυνόμαστε στους ανθρώπους του Πειραιά και της Αθήνας, τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που παλεύουν για ένα καλύτερο και δικαιότερο αύριο, με γνώμονα την αλληλεγγύη. 

 

Προσβλέπουμε στη μαζική συμμετοχή και στήριξη του δίκαιου αγώνα των 300 μεταναστών, που αποφάσισαν με ένα σκληρό αγώνα, μια απεργία πείνας, να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους σε μια νόμιμη και αξιοπρεπή διαβίωση, βάζοντας την ίδια τους τη ζωή «υπό διαπραγμάτευση» και παλεύοντας για όλους όσοι είναι στην ίδια μοίρα με αυτούς.

Έχουμε χρέος και λόγους να τους στηρίξουμε σε κάθε τους βήμα, με στόχο την ταχύτερη δικαίωση του αγώνα τους. Καλούμε όλους τους ανθρώπους που οραματίζονται ένα μέλλον χωρίς διαχωρισμούς και φράχτες, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα, να δώσουν ένα ηχηρό παρόν την ημέρα άφιξης των απεργών στο λιμάνι του Πειραιά, και να σταθούν στο πλευρό τους, με όλες τους τις δυνάμεις όσο διάστημα θα  κρατήσει η απεργία πείνας.

Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη μας. Κυριακή, 23 Ιανουαρίου στις 5.00 το πρωί, μαζευόμαστε στο λιμάνι του Πειραιά (Πύλη Ε3, πλοίο Λατώ) για να υποδεχθούμε τους 300 αγωνιστές, ενωμένοι και αποφασισμένοι.

Χανιά  20-1-2011
Φ.Μ.Κ.

Συμπεράσματα του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης σχετικά με την απεργία πείνας των 15 μεταναστών το 2008

ΤΙ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΑΣ… ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΓΙΑ ΤΟ «ΑΥΡΙΟ» ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ


Τί θα καταλάβαινε κάποιος/α, από το τι συνέβαινε στα Χανιά, αν με αλεξίπτωτο θα έπεφτε στο κέντρο της πόλης, τις μέρες της απεργίας πείνας των 15 ; Δεν υπάρχει τυπική μέρα της απεργίας πείνας, γιατί κάθε δευτερόλεπτο που περνά σε ένα τέτοιο αγώνα είναι εξαιρετικό. Αυτό θα μπορούσε να το δει ; Ή μήπως πρόκειται για κάτι που βιώνεται μονάχα από τους «άμεσα εμπλεκόμενους» ; Αν είναι έτσι, ένας τέτοιος αγώνας, πώς μπορεί να μας φανεί χρήσιμος ; Μήπως η “ακραία” αυτή πράξη κερδίζει την συμπάθεια και την συμπαράσταση από μόνη της ; Υπάρχει άραγε εδώ δίδαγμα, αφού σε καμιά περίπτωση δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε για παράδειγμα ;

Ναι, πιστεύουμε, υπάρχει δίδαγμα. Για την ακρίβεια, αν υπάρχει κάτι σε αυτήν την ιστορία που χρήζει εκδήλωσης, είναι αυτό που βλέπουμε, τουλάχιστον εμείς, ως δίδαγμα. Διότι, όπως μας αρέσει να λέμε, μία ρωγμή έγινε στο Φρούριο, δεν ρίξαμε το τείχος ακόμα…

Όλα είναι πολιτική. Η αλληλεγγύη είναι πολιτική, αλλιώς δεν γκρεμίζει Φρούρια. Οι αγώνες είναι πολιτικοί, αλλιώς δεν φτάνεις στο στόχο σου. Έτσι είδαμε την απεργία πείνας. Ένας αγώνας ακόμα. Μια πολιτική απόφαση ακόμα. Μια ψυχρή, υπολογισμένη, στοχευμένη κίνηση που έπρεπε να γίνει. Και έγινε εκεί που μπορούσε να γίνει. Στα Χανιά. Από αυτούς που μπορούσαν να την εκτελέσουν και να την στηρίξουν. Μόνο ο χρόνος ίσως να μην ήταν ο πλέον κατάλληλος – αλλά πότε στην πραγματικότητα είχαν ωράριο τέτοιοι αγώνες ;

Στην Ελλάδα σήμερα, το μέσο αυτό λογαριάζεται ως το ύστατο μέσο πάλης. Όσοι ήταν μέσα στη διαδικασία της απόφασης δεν το είδαν ποτέ ως τέτοιο. Για μας θα ήταν μονάχα η αφετηρία της αντεπίθεσης. Μονάχα να τους δούνε, να πάρουνε χαμπάρι ότι ζούνε στην παρανομία, μόνο και μόνο επειδή κατάφεραν να διασχίσουν ένα ναρκοπέδιο ή μια ατέλειωτη θάλασσα. Ο στόχος ήταν να τους δούνε οι πολλοί, να τους δούνε όλοι και όλες. Όχι μόνο αυτοί οι λίγοι, οι έλληνες αλληλέγγυοι στους μετανάστες, που έτσι κι αλλιώς τους βλέπανε ως τότε. Όσο γίνεται πιο πολύς κόσμος, η κοινωνία ολόκληρη. Μετά θα άνοιγε ένας δρόμος, που έως τότε ήταν κλειστός. Και ο δρόμος όντως άνοιξε. Αυτός ήταν ο στόχος, αυτό ήταν το νόημα αυτού του αγώνα.

Η ιστορία ξεκινά τουλάχιστον 2 μήνες πριν από τις 11 Νοέμβρη του 2008. Η πιο ενεργή κοινότητα μεταναστών της πόλης, οι Άραβες του Μαγκρέμπ (από τις χώρες της Β.Αφρικής δηλαδή), βρισκόταν σε αναβρασμό. Μετά από ένα θερμό καλοκαίρι εντυπωσιακών κινητοποιήσεων στους δρόμους και αιματηρών «αντιδράσεων» στα στενά, η κοινότητα που στελέχωνε -σχεδόν αποκλειστικά έως τότε- το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, ήθελε να κάνει κάτι που θα δημιουργούσε εξελίξεις. Δεν ήθελε να περιμένει την επόμενη ντιρεκτίβα. Πάει καιρός από τότε που πάτησαν γερά τα πόδια τους σε αυτήν την πύλη της Ευρώπης και επιπλέον δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Η απόφασή τους ήταν: πάμε για απεργία πείνας.

Η απόφαση αυτή διαβιβάστηκε σαν τελεσίγραφο στο Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, το οποίο ως συλλογική προσπάθεια αυτό-οργάνωσης ενεργών μεταναστών και ελλήνων αλληλέγγυων που είχε οργανώσει τους αγώνες των προηγούμενων μηνών, ανέλαβε να προετοιμάσει την υλοποίηση της. Κυρίως όμως, ανέλαβε με τη σειρά του να διαβιβάσει στους χώρους της αλληλεγγύης την απόφαση αυτή και το αίτημα στήριξής της, ακριβώς όπως του ετέθει: ως καθήκον τους. Θα επανέλθουμε σε αυτό, διότι για μας, τα μέλη του Φ.Μ.Κ, το περιεχόμενο αυτό, του καθήκοντος δηλ., είναι το πλέον σημαντικό ζήτημα που εισάγει ο αγώνας αυτός στο αντιρατσιστικό κίνημα της Ελλάδας.

Μετά από ένα μήνα συνελεύσεων που στις πιο πολλές συμμετείχαν πάνω από 200 μετανάστες, γύρω στα 50 άτομα διέθεσαν σε πανηγυρικό κλίμα τον εαυτό τους για τη θέση του απεργού πείνας. Ο Αμπντελγάνι, ο Αμπντεραχίμ, ο Σαΐντ, ο Τάρεκ, ο Μοχάμεντ, ο Χασάν, ο Χαφίδ, ο Χουσίν, ο Καρίμ, ο Μαχμούντ, ο Ρασίντ, ο Αμπντάλα, ο Χαλίντ, ο Εναφάα και ο Αμπντελμαζίντ, τα λιοντάρια που αποτέλεσαν την ομάδα των 15, ήταν συλλογική επιλογή των υπόλοιπων «υποψηφίων» και όλων εμάς που βρεθήκαμε σε αυτές τις συνελεύσεις. Τα κριτήρια ήταν η όσο γίνεται μεγαλύτερη αντοχή σε μια μακρόχρονη σωματική εξάντληση και έκθεση στη δημόσια θέα, καθώς και νομικής φύσεως προϋποθέσεις. Οι 15 εκπροσωπούσαν μια συλλογική θέληση και απόφαση για αγώνα, με αιτήματα όμως που αντιπροσώπευαν τις αγωνίες και τα βάσανα ενός πολύ ευρύτερου συνόλου μεταναστών στην Ελλάδα.

Στο επίπεδο ευαισθητοποίησης και ηθικής συμπαράστασης από τη μεριά της τοπικής κοινωνίας, η απεργία υπήρξε σαφέστατα νικηφόρα. 26 μέρες δόθηκε ένας σκληρός αγώνας που έκανε την πόλη άνω-κάτω. Μία σκληρή απεργία πείνας που στηρίχθηκε αδιαμεσολάβητα από μια συμμαχία δρόμου από «κινηματίες» και «απλούς» πολίτες από όλους τους «χώρους» και τις «τάσεις», ανεξαρτήτως δηλ. πολιτικής ταυτότητας ή «άλλης» ιδιότητας, από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης.

Η συμμαχία αυτή ανθρώπων χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στον αγώνα. Έδρασε στο δρόμο και εκπροσωπήθηκε σε κεντρικά θεσμικά όργανα, κατέλαβε δημόσια κτήρια και βγήκε στα επανειλημμένα στα ΜΜΕ, κατάφερε να μεταφέρει τη φωνή των απεργών, των αλληλέγγυων, των μεταναστών εν γένει, μέχρι και το τελευταίο σπίτι στα Χανιά. Κατάφερε να εξασφαλίσει την δημόσια έκφραση στήριξης, όχι μόνο αφυπνίζοντας όλες τις συλλογικότητες και τις οργανώσεις της πόλης, αλλά και υποχρεώνοντας το σύνολο σχεδόν των τοπικών επίσημων φορέων στη στήριξη αυτή. Εκτίμησή μας είναι ότι οι 26 αυτές μέρες άλλαξαν άρδην την εικόνα, που είχε σχηματιστεί στο μυαλό των πολλών, για τον «λαθραίο» οικονομικό μετανάστη, με ότι αυτή συνεπάγεται για τη ζωή του ανάμεσά μας. Μια αλλαγή που «προστάτευσε» τον τόπο αυτό από την θεσμική και κοινωνική, ρατσιστική και ξενοφοβική επιδημία του περασμένου καλοκαιριού.

Δυστυχώς, οι έμπρακτα συμπαραστάτες, έλληνες και μετανάστες, δεν κατόρθωσαν να προκαλέσουν ανάλογα αντανακλαστικά αλληλεγγύης στην υπόλοιπη χώρα, ούτε καν στους κατεξοχήν ευαίσθητους «χώρους». Ούτε καν στο σύνολο των μεταναστευτικών και αντιρατσιστικών συλλογικοτήτων. Εκείνη την εποχή, κάναμε αρκετές εύστοχες διαπιστώσεις για το τί έφταιξε ως προς αυτό. Ήταν η ελλιπής προετοιμασία, η χρονική σύμπτωση με την μαζική απεργία πείνας στις φυλακές, η αθηνοκεντρική αντίληψη και λειτουργία του κινήματος. Ήταν όμως και κάτι άλλο, κατά τη γνώμη μας, πιο κρίσιμο. Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στα Χανιά δεν κατάφερε να διαβιβάσει στην υπόλοιπη χώρα, με τη σειρά της κι αυτή, την έκκληση για στήριξη, με το συγκεκριμένο όμως περιεχόμενο: αυτό του καθήκοντος.

Επανερχόμαστε λοιπόν στην αρχή των πάντων, στο στοιχείο που έκανε αυτόν τον αγώνα νικηφόρο και σχετίζεται με το πώς μια αδιαμεσολάβητη κοινωνική δυναμική, έρχεται να συναντήσει τις οργανωμένες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Που έδωσε το ισχυρότερο κίνητρο στους αλληλέγγυους να τρέξουν για τους 15 και τους εκατοντάδες μετανάστες συντρόφους τους, να δώσουν την ψυχή τους για να μην τους απογοητεύσουν, να παραμερίσουν αγκυλώσεις και κωλύματα και να λειτουργήσουν σαν μια πραγματική συμμαχία δρόμου. Το στοιχείο αυτό ήταν η αξίωση εκ μέρους του θεωρούμενου (ανομολόγητα ίσως) «υποκειμένου», να δουν οι χώροι αλληλεγγύης την στήριξη αυτού του αγώνα ως καθήκον. Εμείς δηλ. που συσπειρωθήκαμε, και αυτοοργανωθήκαμε, που κάναμε υπερβάσεις παλεύοντας ανοιχτά και εκθέτοντας τους εαυτούς μας στη θεσμική καταστολή και στην κοινωνική αρένα, απαιτήσαμε το κάτι παραπάνω από όλους όσους υποστηρίζουν τους μετανάστες και τους αγώνες τους. Με μοναδική προϋπόθεση την δική μας πίστη και δυναμική, τολμήσαμε το βήμα παραπάνω : μια διαδικασία που ο ένας (« ο μετανάστης») έθετε τον άλλο («τον αλληλέγγυο») προ των ευθυνών του. Και οι ευθύνες ήταν να ξεπεραστούν αφενός όλα αυτά που κατακερματίζουν τους κινηματικούς χώρους, αφετέρου, οι ενδοιασμοί και οι φοβίες, που λίγο-πολύ όλοι είχαμε για έναν αγώνα τέτοιου είδους, ο οποίος σε αντίθεση με τους άλλους τέτοιους είχε ευρύτατες διεκδικήσεις, και μάλιστα φαινομενικά «παράλογες».

Η αίσθηση του απτού καθήκοντος, η διαδικασία ότι το υποκείμενο έθετε το κίνημα προ των ευθυνών του, ξεχώρισε την «ήρα από το στάρι». Μπήκε από νωρίς το εξής δίλημμα: από τη μια λεγόταν ότι υπήρχαν μετανάστες που συνέχιζαν, κι αυτό μας υποχρέωνε να συνεχίζουμε την υποστήριξη. Την ίδια στιγμή, όσο οι μετανάστες έβλεπαν να γίνονται γύρω τους συνελεύσεις και εκδηλώσεις αλληλεγγύης, ένιωθαν την υποχρέωση να συνεχίσουν. Αυτό βέβαια, είχε πολλές φορές την αίσθηση ότι ο ένας παρασύρει τον άλλο σε κάτι μάταιο. Αυτή η αλληλοτροφοδότηση χρειαζόταν διαρκώς καύσιμο (αυτό που κάνουν οι μετανάστες μας αναγκάζει ή όχι να δείξομε αλληλεγγύη;). Αυτό απαιτούσε και γερά στομάχια, αυτή η διαρκής διαδικασία που σε κάποιες στιγμές έφτανε και στα όρια του εκβιασμού. Στο βάθος όμως, το γεγονός ότι η διαδικασία ετέθη από τους μετανάστες ήταν που έκανε το κίνημα αλληλεγγύης να συνεχίσει τον αγώνα μέχρι τέλους, μέχρι δηλ. την δικαίωση των 15.

Μετά από 26 μέρες, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, λίγες ώρες πριν δολοφονηθεί ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ήρθε η υπουργική δέσμευση για τη νομική ρύθμιση που θα έδινε χαρτιά στους 15. Είχε μόλις προηγηθεί μια απέλπιδα «εκστρατεία» μιας ομάδας αλληλέγγυων που απέκλεισαν το κτήριο του υπουργείου εσωτερικών, μία κίνηση που υπαγορεύθηκε από την αποκαρδιωτική έλλειψη ουσιαστικής στήριξης από χώρους αλληλεγγύης στην Αθήνα – ακόμα και μετά από 26 μέρες. Όντας ενήμεροι οι απεργοί για αυτήν την πραγματικότητα, έδωσαν τέλος στην δοκιμασία τους, παρόλο που δεν πέτυχαν τον αρχικό τους στόχο, την δικαίωση δηλ εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που στερούνται νομικής υπόστασης, για τους ίδιους λόγους που τη στερούνταν και οι ίδιοι.

Παρόλα αυτά, ο χρόνος έδειξε ότι στην πραγματικότητα η νομική ρύθμιση που πέτυχαν με τον αγώνα τους, επέτρεψε και σε άλλους -πάνω από 100 μέχρι τώρα- να ζήσουν «στον ήλιο» και να γλιτώσουν από το εξευτελισμό του απάνθρωπου κυνηγητού, της «σκούπας» και της απέλασης. Αυτό για μας, από μόνο του συνιστά ρωγμή στο Φρούριο, και μάλιστα σε έναν από τους προμαχώνες του. Πάνω από όλα όμως, οι 15 και όλοι εμείς που αγωνιστήκαμε έξω από τις σκηνές τους, είμαστε περήφανοι που ο αγώνας αυτός, επειδή ακριβώς είχε τα παραπάνω χαρακτηριστικά, απέδειξε ότι…

  • Οι μετανάστες μπορούν οι ίδιοι και πρέπει να ηγηθούν με αυτό-οργάνωση, του μεταναστευτικού κινήματος, με ότι αυτό σημαίνει για τη συμπεριφορά και τα καθήκοντα των ντόπιων αλληλέγγυων,
  • οι μεταναστευτικοί αγώνες μπορούν να είναι διεκδικητικοί και όχι μόνο καταγγελτικοί,
  • να είναι επιθετικοί και όχι μόνο αμυντικοί,
  • να είναι αδιαμεσολάβητοι έξω και πέρα από πολιτικές στέγες και πελατείες,
  • και τέλος να είναι… και νικηφόροι.

Ή, για να το πούμε αλλιώς, η απεργία πείνας των 15 το 2008 στα Χανιά απέδειξε ότι… μόνο έτσι μπορούν να είναι νικηφόροι. Αυτή είναι η παρακαταθήκη της για τους επόμενους αγώνες, για το αύριο του μεταναστευτικού και αντιρατσιστικού κινήματος.