Tag Archives: αυτόνομο σχήμα

Κείμενο στήριξης από το Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού ΑΠΘ

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ

 

Στις 25/1/2011 300 περίπου μετανάστες, εργάτες σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, προχώρησαν σε απεργία πείνας. Μη μπορώντας να αντέξουν άλλο τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες ζουν και μην έχοντας επιλογή να τις αλλάξουν ή να πάνε αλλού καλύτερα, μέσα από τις διαδικασίες του ΦΜΚ(Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης) στο οποίο συμμετέχουν, λίγο καιρό πριν, αποφάσισαν αυτόνομα και με δικιά τους πρωτοβουλία να παλέψουν για λίγη αξιοπρέπεια με κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή, γιατί όπως λένε και οι ίδιοι «αυτή ζωή δεν είναι». Αίτημά τους είναι η νομιμοποίησή τους και το να έχουν ίσα δικαιώματα με τους Έλληνες. Έτσι, ταξίδεψαν από την Κρήτη, στην οποία διέμεναν το τελευταίο χρονικό διάστημα, καταλαμβάνοντας έναν αχρησιμοποίητο – που και να χρησιμοποιούταν, ένας αγώνας είναι πιο σημαντικός από την εξεταστική ή το μάθημα στο πανεπιστήμιο – χώρο  του κτιρίου της Νομικής της Αθήνας και κάποιο χώρο του ΕΚΘ (Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης). Στην Αθήνα και όχι μόνο, η ενέργειά τους αυτή πυροδότησε θύελλα συκοφαντιών και λασπολογίας ενάντια σε αυτούς και τους αλληλέγγυούς τους. Κάτι αναμενόμενο βέβαια, καθώς ενώ από τους από πάνω καλλιεργείται μεθοδευμένα η φασιστικοποίηση και η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, προσπάθεια στην οποία υπάρχει συναίνεση και αποδοχή από πολλούς, κάποιοι άλλοι τόλμησαν να ορθώσουν ανάστημα αψηφώντας τους. Οι από πάνω συνεχίζουν να πλουτίζουν σε βάρος όλων μας, μεταναστών και ντόπιων, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ εμείς γινόμαστε αντικείμενα εκμετάλλευσής τους όλο και πιο πολύ και αυτό που μας απομένει είναι η οργή μας και η προσπάθεια να επιβιώσουμε. Η κρίση δεν είναι δική μας, είναι δική τους και σημαίνει ότι είναι αβέβαιοι αν θα συνεχίσουν πλουτίζουν, όπως έκαναν μέχρι τώρα. Έτσι, για να μη στραφούμε εναντίον τους τώρα που είναι ευάλωτοι, ένας εύκολος τρόπος είναι να δημιουργήσουν ψευδείς διαχωρισμούς και ανταγωνισμούς ανάμεσά μας, στην προκείμενη περίπτωση ανάμεσα στους ντόπιους και τους μετανάστες εκμεταλλευόμενους.

Ένα, λοιπόν, βασικό επιχείρημα που προωθούν οι από πάνω είναι, πως από τη στιγμή που κάποιοι από τους μετανάστες είναι χωρίς χαρτιά («λαθραίοι» όπως τους λέει η γλώσσα της εξουσίας) δεν έχουν το δικαίωμα να απαιτούν τίποτα. Πρώτα από όλα, κανείς άνθρωπος δεν είναι λαθραίος και δεν μπορεί το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια να εξαρτάται από ένα χαρτί. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως δηλώνουν και οι ίδιοι, ήρθαν από χώρες, όπου η καπιταλιστική πολιτική τους αφήνει χωρίς τη δυνατότητα να εργαστούν και να ζήσουν, που ο πόλεμος, ο οποίος συχνά διεξάγεται από τα δυτικά κράτη, τους σκοτώνει, που τους καταδυναστεύουν οι κυβερνήσεις και οι δικτατορίες και συνήθως αυτά γίνονται με τις ευλογίες των αφεντικών της δύσης (των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων) αλλά και των αφεντικών των χωρών που βάλλονται– δε θα γινότανε επενδύσεις από Έλληνες αξιωματικούς του στρατού στο Κόσσοβο αλλιώς – και των κρατών συμμάχων τους, που κινούν τα νήματα για να ληστεύουν τον πλούτο και το μόχθο αυτών των ανθρώπων, αφήνοντάς τους στη φτώχια και τον τρόμο.  Ας μην ξεχνούμε τα ελληνικά στρατεύματα στο Κόσσοβο και στο Αφγανιστάν, τα παλαιστινιακά εδάφη που ήταν στην ιδιοκτησία του ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων και παραχωρήθηκαν στο Ισραηλινό κράτος, τον ελληνικό στόλο στον κόλπο του Άντεν στη Σομαλία και τη βάση στη Σούδα, που χρησιμεύει ως ορμητήριο για τις πολεμικές επιδρομές που γίνονται στις χώρες πολλών από τους μετανάστες. Αυτούς τους μετανάστες λοιπόν, για τους οποίους η Δύση – μαζί και η Ελλάδα – είναι σε μεγάλο βαθμό υπαίτια για τον ερχομό τους στις χώρες της, όχι μόνο δεν τους φιλοξενεί με ανθρώπινες  συνθήκες – καθώς γίνονται μαζικές επιχειρήσεις «σκούπα» και τα λεγόμενα κέντρα υποδοχής μεταναστών είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης και πολλά άλλα– αλλά τους ονομάζει και παράνομους και τους επαναπροωθεί κατά την είσοδό τους στη χώρα– επιβάλλοντας τους να διασχίσουν ναρκοπέδια που ήδη διέσχισαν ή αφήνοντάς τους στην τρικυμία της θάλασσας και πάντοτε χωρίς προορισμό και με ελάχιστες δυνατότητες επιβίωσης – πολλές φορές ακόμα και σκοτώνοντάς τους. Δηλαδή, σαν κλέφτης που καραδοκεί με ένα όπλο να σκοτώσει αυτόν που έκλεψε, αν έρθει να πάρει πίσω ένα κομμάτι από το βιός του. Όμοια, το ελληνικό κράτος κάνει γοργά βήματα προς το φασισμό αναβαθμίζοντας την «προστασία της κυριαρχίας του» (δηλαδή τους μηχανισμούς ελέγχου, πειθάρχησης, καταστολής, ενίοτε και εξόντωσης όσων ονομάζει εσωτερικούς ή εξωτερικούς εχθρούς του) με τα ναρκοπέδια και το τείχος της ντροπής και τους πυροβολισμούς συνοριοφυλάκων σε βάρκες που προσπαθούν να περάσουν το ποτάμι στον Έβρο, στα σύνορα με την Τουρκία, με τα πλωτά κρατητήρια που σχεδιάζει να εγκαταστήσει στο Αιγαίο και επίσης με τα βουλιάγματα βαρκών που προσπαθούν να περάσουν από τα τουρκικά παράλια στα ελληνικά νησιά από το ελληνικό λιμενικό. Αποδεικνύει καθημερινά, άλλωστε, τις προθέσεις του εθελοτυφλώντας ή συνεργώντας σε απάνθρωπα εγκλήματα φασιστών ενάντια σε μετανάστες· από τους ντόπιους στην Ηγουμενίτσα που πυροβολούν εν ψυχρώ μετανάστες και βάζουν τα λαγωνικά τους να τους κυνηγούν ως θηράματα στο δάσος, μέχρι τους πυροβολισμούς και τους ξυλοδαρμούς στον άγιο παντελεήμονα.

Η εχθρότητα ενάντια στους μετανάστες βρίσκει πρόσφορο  έδαφος και στις θεωρίες που τους παρουσιάζουν ως βρώμικους και υπεύθυνους για εγκλήματα που γίνονται, άρα επιζήμιους για τη χώρα. Κανένας άνθρωπος δε γεννιέται ούτε βρώμικος ούτε εγκληματίας. Το μυρωδάτο  αφρόλουτρο είναι πολυτέλεια, όταν το κύριο πρόβλημα ενός οικονομικού μετανάστη είναι ότι δεν μπορεί να βρει σπίτι να μείνει, δεν μπορεί να φάει και αγωνίζεται για αυτόν ή και για την οικογένειά του μέσα σε συνθήκες ανεργίας,  εκμετάλλευσης και επίθεσης εναντίον του απλά και μόνο επειδή είναι μετανάστης αλλά και για να μην πάψει να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, από όσους έχουν συμφέρον να είναι έτσι. Όσο για την εγκληματικότητα, δεν είναι τυχαίο που συμβαίνει σε στρώματα ανθρώπων δυσχερούς οικονομικής κατάστασης. Σε έναν κόσμο που για να είσαι κάτι πρέπει να καταναλώνεις και εσύ δεν μπορείς, ο πόνος του να μην είσαι τίποτα σε εξωθεί στο να κλέψεις για να γίνεις κάτι. Στις μέρες μας, όμως, είναι πολύ περισσότερο ανάγκη να κλέψεις για να ζήσεις στην περίπτωση των περισσότερων μεταναστών. Και για αυτούς που απεγνωσμένα προσπαθούν να βρούνε δουλειά ή δουλεύουν για ψίχουλα (τους περισσότερους δηλαδή) το να χαρακτηριστεί η κλοπή ενός χρυσού δαχτυλιδιού ή φαγητού ως αισχρή, είναι αισχρή πράξη. Όσο για την αγανάκτηση των «μη εχόντων την ευθύνη απλών πολιτών», που τους κλέβουν, ας σκεφτούνε πως όταν αφήνουν τους μετανάστες συνανθρώπους τους στην άθλια μοίρα τους, στη συνέχεια θερίζουν τους καρπούς των προβλημάτων που έσπειραν· αυτός που προσπαθεί να ζήσει δε θα διαρρήξει το σπίτι του βιομήχανου που φυλάγεται σαν φρούριο, θα διαρρήξει το σπίτι του «απλού πολίτη». Το βάρος της ευθύνης πρώτα βαραίνει κυβερνήσεις, αφεντικά και όσους από εμάς αδιαφορούν για αυτά τα φαινόμενα αφήνοντας τους συνανθρώπους τους στη σκληρή τους μοίρα και τους εξαθλιώνουν, και τελευταίους τους μετανάστες.

Η επιμονή στην εναντίωση στους μετανάστες γίνεται αυθάδεια, όταν τους κατηγορούν πως παίρνουν τις δουλειές των Ελλήνων και ευθύνονται για την ανεργία τους ή πως λόγω οικονομικής κρίσης δεν μπορούμε να τους δεχτούμε. Για αυτά εννοείται πως δε γινότανε πολύς λόγος τη δεκαετία του ’90. Τότε που τα χωράφια είχαν γεμίσει με μετανάστες να υπηρετούν όλη τη μέρα τους ιδιοκτήτες για ένα κομμάτι ψωμί ή και για τίποτα, γιατί δέχονταν απειλές ότι αν ζητήσουν λεφτά θα τους καταδώσουν ως λαθραίους. Τότε που τα σπίτια είχαν γεμίσει με αλλοδαπές «υπηρέτριες» χρήσιμες για κάθε είδους υπηρεσία από καθάρισμα μέχρι ικανοποίηση σεξουαλικών απαιτήσεων των Ελλήνων αφεντάδων και τότε που τα πορνεία είχαν συχνά φωτεινές επιγραφές τύπου «Προσεχώς 20 Ρωσίδες». Όσο οι μετανάστες χρησίμευαν ως φθηνά εργατικά χέρια και εύκολο αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον Έλληνα οικογενειάρχη μέχρι το κάθε αφεντικό, μικρό (π.χ. εργολάβο οικοδομών, ταβερνιάρη) και μεγάλο (π.χ. ιδιοκτήτες εταιριών οδοποιίας, εφοπλιστές), όλα ήταν καλά. Τώρα που υπάρχει «κορεσμός» στην εργασία, που κάθε δουλειά γίνεται περιζήτητη, οι Έλληνες επιθυμούν να καταλάβουν τη θέση των μεταναστών ώστε τα αφεντικά να εκμεταλλεύονται αυτούς ακραία, αλλά τουλάχιστον να επιβιώνουν και οι μετανάστες να μη μπορούν ούτε καν να επιβιώσουν.

Και αντί τα πυρά να στρέφονται ενάντια στα αφεντικά (μικρά και μεγάλα) που απομυζούν το μόχθο των ανθρώπων και στους έχοντες την εξουσία που αφαιρούν κάθε εργατικό δικαίωμα, που με αγώνες κατακτήθηκε στο παρελθόν, ζούμε την παράνοια να στρέφονται ενάντια στους μετανάστες και να υπάρχει λύπηση για τα μικρά και τα μεγάλα αφεντικά που δεν κερδίζουν όσα κέρδιζαν παλιά και κλείνουν οι επιχειρήσεις τους. Αφού πλούτος και χρήματα υπάρχουν, αλλά είναι συγκεντρωμένα στα χέρια λίγων. Φτάνει πια με το ψέμα ότι τα μέτρα για την οικονομία γίνονται για το καλό της ελληνικής κοινωνίας. Όταν οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, γιατί αυτό γίνεται τώρα, προφανώς ό, τι γίνεται είναι για το καλό των αφεντικών και όχι των πολλών. Επιπλέον, δε βρισκόμαστε στο 18ο αιώνα που έπρεπε να εργάζεται κανείς δεκαπέντε ώρες για να παράγει· η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ ώστε πολύ λιγότερες από οχτώ ώρες εργασίας για τον καθένα να είναι αρκετές, που σημαίνει ότι οι θέσεις εργασίας θά ‘πρεπε να αυξάνονται αντί να μειώνονται και ότι υπάρχει χώρος εργασίας για όλους. Αφού κάποιοι πλουτίζουν και οι θέσεις εργασίας μειώνονται, δε σημαίνει τίποτα άλλο από το ότι το πρόβλημα είναι οι από πάνω και όσοι έχουν την εξουσία. Αν δεν υπήρχαν αυτοί που κερδίζουν από την εργασία των άλλων, δηλαδή τα αφεντικά που καρπώνονται το κέρδος, τότε θα υπήρχε με το παραπάνω δυνατότητα εργασίας και συντήρησης όλων, ντόπιων και μεταναστών. Το να στρεφόμαστε ενάντια στους μετανάστες είναι σαν να στρεφόμαστε ενάντια στους εαυτούς μας, γιατί δίνουμε μεγαλύτερη εξουσία σε όσους μας εκμεταλλεύονται. Αυτό είναι και ιστορικά φανερό, αν αξιωθεί να παρατηρήσει κανείς πως η «μαύρη εργασία» και οι άθλιες συνθήκες εργασίας ξεκίνησαν ως «προνόμιο» των μεταναστών και οι Έλληνες αδιαφορούσαν για αυτό όσο δεν «χτύπαγε» την πόρτα του σπιτιού τους, αλλά τώρα που έγινε καθημερινότητά τους διαμαρτύρονται ή ακόμη χειρότερα κατηγορούν τους μετανάστες για το πάθημά τους.

Έχοντας προπαγανδίσει όλα τα προηγούμενα επιχειρήματα κατά των μεταναστών με τα ΜΜΕ, καταντήσαμε να παρακολουθούμε την κυβέρνηση, τις υπόλοιπες κομματικές δυνάμεις, διάφορους κοινωνικούς φορείς και τους φασίστες, να εκστομίζουν ο καθένας διάφορα όπως, ότι η κατάληψη είναι ντροπή για τη Νομική Σχολή, ότι οι μετανάστες αυτοί κατευθύνονται από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ότι πρέπει να επέμβει η αστυνομία, ότι πρέπει να γίνει κατάργηση του ασύλου και ότι πρέπει να εκδιωχθούν οι μετανάστες από την Ελλάδα. Καθεμία από τις παραπάνω δηλώσεις είναι αισχρή. Καταρχάς, από τη στιγμή που κάποιος είναι άνθρωπος, ό,τι είδους και χαρακτηριστικού, εξ ορισμού έχει δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και τα βασικά αγαθά και δεν μπορεί να κατονομάζεται λαθραίος, να ατιμάζεται και να πετιέται ως σκουπίδι έξω από έναν τόπο. Να έχουμε υπόψη μας πως οι 300 αυτοί μετανάστες αποφάσισαν με δικές τους αυτόνομες διαδικασίες να κάνουν κατάληψη και πως δεν υπήρχαν υποκινητές της κατάληψης παρά μόνο αλληλέγγυοι· αυτοί που υποστηρίζουν το αντίθετο συκοφαντούν και απαξιώνουν τον αγώνα των ανθρώπων αυτών. Ο αγώνας τους αυτός είναι τιμή και όχι ντροπή για το χώρο του ασύλου. Η επέμβαση της αστυνομίας και η άρση του ασύλου προσβάλλει τους αγώνες για την ελευθερία, που κέρδισαν το άσυλο όχι για τη διεξαγωγή της διαχωρισμένης διδασκαλίας και έρευνας της εξουσίας, αλλά για να βρίσκουν σ’ αυτό καταφύγιο όσοι αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση. Όχι για να διακινούνται οι ιδέες στον αέρα, αλλά για να γίνονται οι ιδέες πράξεις, αγώνας και απελευθερωτικές πραγματικότητες. Το άσυλο είναι κοινωνικό αγαθό και υπάρχει για όσους αγωνίζονται ενάντια στους δυνάστες, άρα και για τους μετανάστες. Η φτηνή φρασεολογία που παρακολουθούμε, χρησιμοποιείται για να διαστρεβλώσει την αλήθεια και με αφορμή τον αγώνα των μεταναστών να βάλει την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια σβήνοντας και τις τελευταίες εστίες αντίστασης και για να αποκρύψει τις ευθύνες αυτών που αντί να απολογούνται για τις κοινωνικές ανισότητες που δημιουργούν, κατηγορούν όσους υποχρεώνουν να ζουν σε άθλιες συνθήκες επειδή τους αντιστέκονται. Το δημοκρατικό προσωπείο κράτους – ΜΜΕ – πανεπιστημιακών «έπεσε» άλλη μια φορά με την παρουσία της αστυνομίας έξω από τη νομική και την κατάφωρη συκοφάντηση των μεταναστών εργατών και του ασύλου και όποιος συνεχίζει να μην καταλαβαίνει τη φασιστικοποίηση που συμβαίνει γύρω μας, απλά εθελοτυφλεί.

Η απεργία πείνας των μεταναστών είναι ένας ανθρώπινος και δίκαιος αγώνας. Είναι ένας αγώνας ολονών μας ντόπιων και μεταναστών, καθώς αφορά την εναντίωση στην υποτίμηση των ζωών μας. Μια υποτίμηση που οι ντόπιοι απλώς βιώνουν και θα βιώσουν με μια μικρή χρονική καθυστέρηση, αλλά δεν θα αποφύγουν αν δεν αγωνιστούμε από κοινού.  Αν παλιά από την αλληλεγγύη στους μετανάστες είχαμε μόνο να κερδίσουμε, τώρα αν δεν τους βοηθήσουμε έχουμε μόνο να χάσουμε. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τους πλαστούς διαχωρισμούς, να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να εναντιωθούμε όλοι μαζί στην εκμετάλλευση και την καταπίεση που δεχόμαστε. Από τη συνάντηση ντόπιων και μεταναστών στους δρόμους της εξέγερσης του Δεκέμβρη ως την Κ. Κούνεβα, από τις κοινές απεργίες ντόπιων και μεταναστών στα ολυμπιακά έργα ως τους απεργούς αιγύπτιους ψαράδες της Μηχανιώνας, από τους απεργούς στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας και στη  Σκάλα Λακωνίας μέχρι την απεργία πείνας των 300, οι αγώνες των μεταναστών, οι κοινοί αγώνες ντόπιων και αλλοεθνών εργαζομένων μας δείχνουν το δρόμο. Το δρόμο της αντίστασης στους πραγματικούς μας εχθρούς και του αγώνα για ένα κόσμο ελευθερίας, αυτοπροσδιορισμού, αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

7/2/2011

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού Α.Π.Θ. (Persona non Grata)

blog:  autonomofysiko.wordpress.com

e-mail: autonomofysiko@yahoo.gr

Αλληλεγγύη στους μετανάστες VS Ρατσισμός και Φασισμός

Αλληλεγγύη στους μετανάστες VS Ρατσισμός και Φασισμός

Η εξουσία ,εν μέσω κρίσης, επιστρατεύει παλιούς, δοκιμασμένους τρόπους για να τονώσει την εθνική συνείδηση και να αποπροσανατολίσει τους πολίτες της. Ο εξωγενής εχθρός που θα απειλούσε την εθνική ενότητα, βρέθηκε. Οι μετανάστες, η πιο βαλλόμενη και εύκολη λεία, παρουσιάζονται από τους καταπιεστές ως υπαίτιοι του τέλματος στο οποίο έχει φτάσει η χώρα. Την ανεργία, την εγκληματικότητα, την οικονομική κρίση και την κάθε παθογένεια του καπιταλιστικού συστήματος την επωμίζονται οι μετανάστες, οι ξένοι. Οι ίδιοι μετανάστες που επί χρόνια δούλευαν ως φτηνά εργατικά χέρια, με ανασφάλιστη, μαύρη εργασία, που επί χρόνια προσέφεραν την εργατική τους δύναμη στις υπηρεσίες του κράτους και των αφεντικών, τώρα απειλούνται με απελάσεις, χαρακτηρίζονται παράνομοι, ζουν σε καθεστώς φόβου και αβεβαιότητας, απομονώνονται σε περιοχές-γκέτο όπου επικρατούν άθλιες συνθήκες διαβίωσης, βιώνουν ακραίες μορφές ρατσισμού. Αλλά το κυνήγι μεταναστών δεν σταματά μόνο μέσα στα στενά όρια του κράτους. Τοίχοι και φράχτες χτίζονται στα σύνορα για να εμποδίσουν την ‘εισβολή των εχθρών, φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης υποδέχονται όσους και όσες μπουν στη χώρα, παλεύοντας για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια τους. Σε αυτήν την δίχως έλεος επίθεση και προπαγάνδα, το κράτους έχει πιστούς υποστηρικτές τα Μ.Μ.Ε., τους εργατοπατέρες, τους κεφαλαιούχους, τους βολεμένους διανοούμενους, τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα, τα φασιστοειδή μέλη εθνικιστικών-ρατσιστικών οργανώσεων. Η στάση των περισσότερων πολιτών απέναντι σε αυτή την αισχρή κατάσταση μπορεί να χαρακτηριστεί από παθητική μέχρι και εχθρική. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ψηφίζει νομοσχέδια που κατακερματίζουν τα εργατικά δικαιώματα και επιτρέπουν την δίχως όρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από τα αφεντικά, το κύριο επιχείρημα όσων πολιτών εθελοτυφλούν ή πείθονται από τα ύπουλα παιχνίδια της εξουσίας είναι «να φύγουν οι ξένοι γιατί μας παίρνουν τις δουλειές και χαλάνε την πιάτσα». Τις δουλειές και τα εργασιακά δικαιώματα τα κατασπαράζει η εξουσία, η οποία εκμεταλλεύεται Έλληνες και μετανάστες. Αυτό πρέπει όλοι να το κατανοήσουμε. Η ύπαρξη και μόνο των αφεντικών σπέρνει την ανεργία ντόπιων και μεταναστών.

Μέσα σε αυτές τις σαθρές κοινωνικές συνθήκες, 300 μετανάστες που για χρόνια ζουν και εργάζονται στην Κρήτη παράνομα, μη έχοντας άλλο τρόπο να ακουστεί η φωνή τους και να καταγγείλουν την κοινωνική αδικία εις βάρος τους, προσέφυγαν στο ύστατο μέσο αγώνα, της απεργίας πείνας. Αποφάσισαν να βάλουν την σωματική τους ακεραιότητα και την ζωή τους σε κίνδυνο προκειμένου να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, για απόκτηση ίσων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες, ώστε να σταματήσει η εκμετάλλευση, η εξαθλίωση και η ζωή τους στο σκοτάδι τα παρανομίας. Οι 300 μετανάστες-εργάτες-απεργοί πείνας αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν τον αγώνα τους στις μητροπόλεις, 250 στην Αθήνα( σε μια πτέρυγα του κτιρίου της νομικής) και 50 στη Θεσσαλονίκη(στο εργατικό κέντρο) έχοντας στο πλάι τους αλληλέγγυους και αλληλέγγυες που είχαν απάντησαν θετικά στο αίτημα των μεταναστών για υλική και ψυχολογική βοήθεια και υποστήριξη. Από την πρώτη στιγμή όμως, του αγώνα των μεταναστών η εξουσία προσπάθησε με νύχια και με δόντια να διαστρεβλώσει και να αποκρύψει την αλήθεια και να αποπροσανατολίσει το λαό, δείχνοντας για άλλη μια φορά το φασιστικό και ρατσιστικό της πρόσωπο. Το υποκινούμενο σόου των μίντια είχε αρχίσει ήδη από τις 25/1 με δηλώσεις πρυτάνεων και κυβέρνησης για παρακώλυση των μαθημάτων στη νομική, για παράνομη κατάληψη, για άρση ασύλου(βρήκαν άλλοθι για περαιτέρω καταστολή), για άμεση ανάγκη αλλαγής κτιρίου για καθοδηγούμενο αγώνα των μεταναστών από κομματικές ηγεσίες. Ο στόχος της πολιτικής και δημοσιογραφικής εξουσία επετεύχθη. Το βάρος της κοινής γνώμης έπεσε στα φαντασιακά προβλήματα που προκάλεσαν οι μετανάστες και οι αλληλέγγυοι τους και όχι στο δίκαιο και ακηδεμόνευτο αγώνα τους. Οι μετανάστες ήρθαν στη χώρα μας για να γλιτώσουν το θάνατο, όμως και εδώ συνεχίζουν να βάλλονται από την ίδια συνθήκη. Αποφάσισαν εθελούσια ή να πεθάνουν ή να νομιμοποιηθούν. Ζητούν πίσω την κλεμμένη τους αξιοπρέπεια.
Σε αυτές τις βάρβαρες εποχές όπου η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος έχει χτυπήσει κάθε πτυχή της ζωής μας, η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά μεταξύ των ατόμων και των λαών είναι ο μόνος τρόπος για να εξουδετερωθεί ο κοινός εχθρός όλων μας , η εξουσία. Οι μετανάστες αγωνίζονται χώρίς φόβο,κρατούν στα χέρια τους την ευθύνη για τη ζωή τους και γι’αυτό δε χωρούν υποκινητές στον αγώνα τους. Ο αγώνας των μεταναστών για αποτίναξη της εκμετάλλευσης από τα αφεντικά, για ελευθερία, για αυτοδιάθεση είναι κοινός αγώνας των καταπιεσμένων όλων των χωρών.
Αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες- εργάτες-απεργούς πείνας.
Ίσα δικαιώματα και νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.
Να σταματήσει η ανέγερση του τείχους στον Έβρο.
Να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών.

Αυτόνομο Σχήμα Παιδαγωγικού ΑΠΘ
Ovella negra

 

Πανό αλληλεγγύης από αυτόνομο σχήμα παιδαγωγικού Ovella Negra

Πανό αλληλεγγύης από αυτόνομο σχήμα παιδαγωγικού Ovella Negra

Κείμενο αλληλεγγύης από το Αυτόνομο Σχήμα Γεωπονίας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΕΡΓΑΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

ΓΙΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Στις 25 Γενάρη 300 μετανάστες-εργάτες ξεκίνησαν πανελλαδική απεργία πείνας (σε Αθήνα και Θεσ/νίκη) με αίτημα τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα καθώς και την απόκτηση ίσων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων με τους Έλληνες εργαζόμενους/ες.

Από την πρώτη κιόλας μέρα αλληλέγγυοι κατέλαβαν το κτήριο της Νομικής στην οδό Μασσαλίας στην Αθήνα και το εργατικό κέντρο της Θεσ/νίκης για να στεγαστεί ο ακηδεμόνευτος αγώνας των μεταναστών/τριών. Παράλληλα, σε πολλές πόλεις της Ελλάδας έγιναν δράσεις αλληλεγγύης όπως πορείες, μικροφωνικές, καταλήψεις. Τα ΜΜΕ από την αρχή λασπολόγησαν τον αγώνα των μεταναστών/τριών. Τους κατηγόρησαν ότι με την παρουσία τους εμποδίζουν τη λειτουργία της Νομικής σχολής, ενώ στην πραγματικότητα το κτήριο βρισκόταν υπό ανακαίνιση και δεν θα γίνονταν μαθήματα σ’αυτό μέχρι τον Μάρτιο. Επίσης, τα ΜΜΕ , εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του κράτους, προσπαθούν να μετατοπίσουν τη δημόσια συζήτηση από το θέμα των μεταναστών και του αγώνα τους, στο θέμα του ασύλου, συκοφαντώντας αυτό και τους αγώνες που μέσα του υλοποιούνται. Όλο αυτό προετοίμασε το έδαφος για να δοθεί εντολή εκκένωσης της Νομικής στις 27 Γενάρη. Νωρίς το απόγευμα το κτήριο της Νομικής περικυκλώθηκε από ισχυρές δυνάμεις μπάτσων. Μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις , που ήταν ένας τρόπος ψυχολογικού πολέμου προς τους μετανάστες, οι ίδιοι δέχτηκαν να μεταφερθούν στο κτήριο της οδού Πατησίων και Ηπείρου.

«Ενδιαφερόμενοι» τόσο πολύ για τις συνθήκες υγιεινής του κτηρίου που θα διαμένουν, το κράτος και οι μηχανισμοί του, μετέφεραν τους μετανάστες σε ένα κτήριο όπου ήταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον και υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με τις τουαλέτες. (ενώ κάποιοι κάφροι μιλούσαν για «παλάτι» και «χλιδή»…)

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ

Οι μετανάστες, οι οποίοι κατηγορούνται από το κράτος, τα αφεντικά και τα ΜΜΕ για πολλά δεινά της χώρας, δεν έρχονται για να εκμεταλλευτούν τους αυτόχθονες, αλλά φεύγουν από την χώρα τους λόγω της οικονομικής και πολιτικής αστάθειας (Ιράκ, Παλαιστίνη ή Βαλκάνια). Αστάθεια που προκάλεσαν και διαιωνίζουν και οι χώρες του «πρώτου κόσμου» από την εποχή της αποικιοκρατίας μέχρι τώρα, την εποχή της σύγχρονης εκμετάλλευσης, μαζί και η Ελλάδα, στέλνοντας στρατεύματα (π.χ. Αφγανιστάν). Επιπλέον, οι πληθυσμοί του «τρίτου κόσμου» αποτελούν πηγή εξευτελιστικά φθηνού εργατικού δυναμικού για τις πολυεθνικές της δύσης, γεγονός που αποτελεί αιτία μετανάστευσης σε χώρες με υψηλότερο βιοτικό επίπεδο.

Το κομμάτι των μεταναστών που, κατά την κυρίαρχη προπαγάνδα, θεωρείται παράνομο και λαθραίο, τέθηκε εσκεμμένα εκτός νόμου από κράτος και αφεντικά για να μπορούν να εκμεταλλεύονται εξευτελιστικά  την εργατική του δύναμη, για να μην τους στοιχίζει τίποτα η απόλυση του, για να νιώθουν οι μετανάστες κάθε στιγμή τον φόβο της σύλληψης ή της απέλασης.

Ο πόλεμος ενάντια στους μετανάστες κηρύσσεται από την πρώτη στιγμή που αυτοί επιχειρούν να εισέλθουν στο φρούριο της Ευρώπης. Κάποιοι απ’αυτούς θα γίνουν χίλια κομμάτια πατώντας κάποια νάρκη στα σύνορα, άλλοι θα πνιγούν στο Αιγαίο επειδή το πλοίο που τους μετέφερε «βυθίστηκε», άλλοι θα πυροβοληθούν από κάποιον συνοριοφύλακα ή κάποιον ένστολο της FRONTEX, άλλοι θα συλληφθούν και θα μεταφερθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, άλλοι θα απελαθούν και κάποιοι «τυχεροί» θα καταφέρουν να εισέλθουν στον καπιταλιστικό «παράδεισο» της μαύρης εργασίας και της εκμετάλλευσης , με το ταξίδι του θανάτου χαραγμένο για πάντα στο  μυαλό και την καρδιά τους. Μέσα σε αυτή την συνθήκη, υπόκεινται σε ένα καθεστώς ομηρίας και υποτέλειας, φοβούμενοι την -ανά πάσα στιγμή-  κατάδοσή τους στις αρχές και εξαναγκάζονται να ζουν σε μία παράνομη κατάσταση ως μια «αόρατη/ανύπαρκτη» κοινωνική ομάδα.

«εδώ δεν έχουμε να πληρώσουμε το εισιτήριο στο λεωφορείο, με τους μετανάστες θα ασχολούμαστε…» (sic)

«Κρίση» υπήρχε και πολύ πριν το ελληνικό κράτος ζητήσει τη βοήθεια του ΔΝΤ, αλλά τότε ο καπιταλισμός στηριζόταν στην εξευτελιστική εκμετάλλευση των εργατών του «τρίτου κόσμου». Τώρα που η εκμετάλλευση εντείνεται και στους εργαζόμενους του «πρώτου κόσμου» κάποιοι ρίχνουν την ευθύνη της κρίσης, της ανεργίας και των άλλων κοινωνικών προβλημάτων στους μετανάστες.

Εμείς σαν κομμάτι των από τα κάτω, στηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα των μεταναστών. Θα σταθούμε δίπλα τους, απέναντι σε όποιον επιτίθεται σ’αυτούς, είτε είναι «αγανακτισμένοι πολίτες», είτε είναι το κράτος και οι μηχανισμοί του, είτε είναι οι φασιστικές συμμορίες. Γιατί το συμφέρον των καταπιεσμένων μεταναστών, είναι το δικό μας ταξικό συμφέρον. Γιατί δεν χωρίζουμε τους ανθρώπους σε ράτσες και έθνη αλλά σε αυτούς που δημιουργούν τον κοινωνικό πλούτο και σε κάποιους που εκμεταλλεύονται τους πρώτους, αποσπώντας υπεραξία από το έργο τους.

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

Ενάντια στην εκμετάλλευση και την υποτίμηση των ζωών μας.

Αυτόνομο Σχήμα Γεωπονίας

a.s.g.espivblogs.net