Tag Archives: ΑΠΘ

Εκδήλωση – Συζήτηση: «ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ-ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ», Τετάρτη 9/3, στις 19:00, στην Νέα Πτέρυγα Φιλοσοφικής ΑΠΘ

Το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών της Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας των Εξαρτήσεων και Ψυχοκοινωνικών Προβλημάτων του τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας του Τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και διοργανώνουν εκδήλωση – συζήτηση με θέμα:

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ-ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 9/3/2011, στις 19.00, στην αίθουσα 0.3 της Νέας Πτέρυγας της Φιλοσοφικής Σχολής. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι:

– Αλέξης Μπένος, Καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής Α.Π.Θ., Πρόεδρος Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής Α.Π.Θ.
– Ζήσης Παπαδημητρίου, Ομότιμος Καθηγητής Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας, Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.
– Εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας.

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Σωτήρης Λαϊνάς, Ψυχολόγος, συντονιστής του Προγράμματος Προαγωγής Αυτοβοήθειας.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΑΓΩΓΗΣ ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑΣ ΑΠΘ

Ψήφισμα αλληλεγγύης από το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας

Ψήφισμα αλληλεγγύης από το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας

Βίντεο και νέα από συναυλία – συνεντεύξεις καλλιτεχνών

Κατάμεστη η αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου, όπου πραγματοποιήθηκε συναυλία αλληλεγγύης στους 300 εργάτες μετανάστες απεργούς πείνας. Καλλιτέχνες και πολίτες έδειχναν την αλληλεγγύη τους στους 300 αγωνιστές.

Πριν προλάβει ο μετανάστης εκπρόσωπος των απεργών πείνας να ολοκληρώσει έναν χαιρετισμό στην εκδήλωση, ειδοποιηθήκαμε ότι ένας από τους απεργούς  μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο.

«Η αλληλεγγύη σας μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε τον δίκαιο αγώνα μας. Η απεργία πείνας θα νικήσει. Ο αγώνας μας αφορά όλο το λαό γιατί είναι αγώνας για ελευθερία, για ίσα δικαιώματα», λέει ο εκπρόσωπος των απεργών λίγο πριν φύγει για να επισκεφτεί τον σύντροφο απεργό στο νοσοκομείο. Ο κόσμος ξεσπάει σε συνθήματα.

Οι απεργοί μιλούν στον κόσμο μέσω των βίντεο που ετοίμασαν με την βοήθεια της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης.

Στην συναυλία πήραν μέρος οι: Ευγένιος Δερμητάσογλου, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Φώτης Θεοδωρίδης, Παντελής Θεοχαρίδης, Παναγιώτης Καραδημήτρης, Βασίλης Λέκκας, Γιάννης Λεκόπουλος, Λουδίας, Γιάννης Μήτσης, Μαρία Παπανικολάου, Κώστας Πρατσινάκης, Υπόγεια Ρεύματα.

Μετά το πέρας της συναυλίας, κατά τις 1.30 τα μεσάνυχτα, πάνω από χίλια άτομα έκαναν πορεία από την αίθουσα τελετών προς το εργατικό κέντρο δείχνοντας την αλληλεγγύη τους στους απεργούς πείνας.

Video συναυλίας

Δηλώσεις καλλιτεχνών

Λεκόπουλος

Γ.Μήτσης -Ε.Δερμιτάσογλου

Β.Λέκκας

Κ.Παρίσης-Υπόγεια Ρεύματα

Ζερβουδάκης

Πρατσινάκης

Καραδημήτρης

Θεοδωρίδης

 

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΕΣΔΕΠ ΑΠΘ 16/2/2011

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΕΣΔΕΠ 16/2/2011

Η Γενική Συνέλευση αποφάσισε:

· Να καλέσει τα μέλη του Συλλόγου σε  24ωρη απεργία για τις 23 Φεβρουαρίου 2011  και συμμετοχή στις εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις κατά της οικονομικής, εκπαιδευτικής και κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης σε συνεργασία με τους άλλους συλλόγους εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

· Να Εκφράσει τη συμπαράσταση του ΕΣΔΕΠ στους κατοίκους της Κερατέας για την αστυνομική τρομοκρατία που δέχονται.

· Να εκφράσει τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη του ΕΣΔΕΠ στους 300 απεργούς πείνας εργαζόμενους μετανάστες.

· Να εξεταστούν από το ΔΣ και εναλλακτικές μορφές δράσης του συλλόγου.

· Να εξουσιοδοτήσει το ΔΣ του ΕΣΔΕΠ για τη συλλογή στοιχείων σχετικά με τη μείωση του προσωπικού στο ΑΠΘ λόγω των αποχωρήσεων μελών του διδακτικού, ερευνητικού, τεχνικού και διοικητικού προσωπικού και τις προκαλούμενες δυσλει­τουρ­γίες στα Τμήματα με παράλληλη οργάνωση σχετικής εκδήλωσης.

Ο πρόεδρος                            Ο Γραμματέας

Γ. Κρεστενίτης                       Ν.Νικολάου

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΔΙΔΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΜΜΕ ΑΠΘ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΔΙΔΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΜΜΕ

Τετάρτη 16/02/2011

Μέσα από  το  παρόν ψήφισμα του Συλλόγου Μεταπτυχιακών Φοιτητών και Διδακτόρων του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ, εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας στον αγώνα των  300 μεταναστών – εργατών,  απεργών πείνας  (50 εκ των οποίων βρίσκονται στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης) και καταγγέλλουμε την απαράδεκτη στάση των καθεστωτικών ΜΜΕ που τήρησαν και τηρούν από την πρώτη στιγμή στον αγώνα τους.

Ο αγώνας των μεταναστών – απεργών πείνας μόνο κοινός μπορεί να είναι με τον αγώνα που καλείται  να διεξάγει στις μέρες μας  ολόκληρη η κοινωνία δεχόμενη τη συντονισμένη επίθεση στα δικαιώματα που με αίμα και εξεγέρσεις είχε κατοχυρώσει ως τώρα.  Ο αγώνας τους ακόμη, αποτελεί μάθημα ζωής , αγώνα και αξιοπρέπειας για όλους μας, που με θαυμασμό παρακολουθούμε από την πρώτη στιγμή το θάρρος, την περηφάνια τους και την ακούραστη αγωνιστικότητα και ενότητα που τους διέπει.  Ένας τέτοιος κοινωνικός αγώνας είναι και ο σκληρός αγώνας των μεταναστών- απεργών πείνας που ήρθαν στη χώρα μας από πολέμους, δικτατορικά καθεστώτα, χώρες που οι αποικιοκράτες και ο σύγχρονος Δυτικός Κόσμος  αφαίμαξε, αλλά και που σύντομα οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις που επιφέρει η εκμετάλλευση της φύσης από τις παγκόσμιες πολυεθνικές  στις φτωχές προς εκμετάλλευση χώρες τους θα τους οδηγήσουν και πάλι μαζικά στο κατώφλι μας.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι κομμάτι της κοινωνίας μας, ζουν και εργάζονται εδώ και τόσα χρόνια υπό το γκρίζο  καθεστώς μεταξύ της παρανομίας και της νομιμότητας. Όταν τους εκμεταλλεύεται το κράτος και  τα αφεντικά για ένα κομμάτι ψωμί είναι χρήσιμοι και όταν παύει να τους χρειάζεται πια, είναι παράνομοι  και πρέπει να τους εκδιώξει  ή να ορθώσει μπροστά τους ένα τείχος μίσους. Τους ονομάζει λαθραίους και παράνομους για να ρίξει το μπαλάκι των ευθυνών της κρίσης σ’ αυτούς  συγκαλύπτοντας μεθοδευμένα και με τη βοήθεια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ή Παραπληροφόρησης;)τις λαμογιές και επίσημες παρανομίες εις βάρος του λαού, που οδηγεί στην εξαθλίωση.  Γνωρίζουμε πως η κοινωνία παλεύει αυτή τη στιγμή με μύρια καθημερινά προβλήματα που προκύπτουν, ωστόσο σε λίγο λόγω αυτών, μεγάλο κομμάτι της, τα παιδιά της, εμείς οι νέοι που βρεθήκαμε άνεργοι εν μία νυκτί και που προσπαθούμε να επιβιώσουμε καθημερινά, θα αναγκαστούμε να μεταναστεύσουμε σε άλλες χώρες. Θα ήθελε η ελληνική κοινωνία να αντιμετωπίσουμε κι εμείς ως μετανάστες τείχη μίσους και ζωή δίχως αξιοπρέπεια;

Επιστέγασμα της συνεχόμενης αδιαφορίας του κράτους και της επικοινωνιακής προπαγάνδας μέσω στρατευμένων ΜΜΕ ήταν η διατήρηση μιας ανεφάρμοστης και καταδικαστέας μεταναστευτικής πολιτικής που επιδείνωνε και μεγάλωνε με γεωμετρική πρόοδο ένα τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα.

Τα φερέφωνα-παπαγαλάκια των καθεστωτικών ΜΜΕ σε συνεργασία με το κράτος  και φιλοξενώντας  καθημερινά στα πάνελ τους τις μισαλλόδοξες άναρθρες κραυγές των ακροδεξιών μαϊντανών, μεθόδευσαν τον αποπροσανατολισμό της κοινής  γνώμης από την πραγματική διάσταση  του μεταναστευτικού προβλήματος. Αυτού, που οδήγησε τους μετανάστες στον έσχατο αγώνα της απεργίας πείνας, θέτοντας την ίδια τους τη ζωή σε κίνδυνο, αφού πρόκειται για μια ζωή δίχως αξιοπρέπεια. Με τον ίδιο τρόπο δεχτήκαμε μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεων ένα «θέατρο του παραλόγου». Παρακολουθούμε τα κοράκια των ΜΜΕ που καμία σχέση δεν έχουν με δημοσιογράφους που υπηρετούν την κοινωνία και ασκούν το λειτούργημα της ενημέρωσης σε αυτήν, να κανιβαλίζουν τις ζωές αυτών των ανθρώπων, να μεταφέρουν την εικόνα της εξαθλίωσης και της κακομοιριάς θέτοντας τον αγώνα τους σε κίνδυνο και ουσιαστικά καλώντας τις κατασταλτικές δυνάμεις να τους μαζέψουν,  χρησιμοποιώντας το επιχείρημα του ασύλου της Νομικής.

Εδώ είναι απαραίτητος ένας διαχωρισμός. Δεν μπορούμε παρά να σταθούμε μπροστά στις ελάχιστες εκείνες φωνές, που συχνά με πολλές πιέσεις από την εργοδοσία τους, δίνουν τη μάχη για μια πραγματικά ανεξάρτητη και έγκυρη ενημέρωση, τόσο σε αυτό όσο και σε άλλα ζητήματα. Αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι η κεντρική εικόνα της «ενημέρωσης» περνά από πολλά κανάλια και πολλές πύλες, τα οποία επιτρέπουν σε συγκεκριμένες μόνο αντιλήψεις να εκφραστούν, ωθώντας τους συναδέλφους σε αυτολογοκρισία, και επιβραβεύοντας όσους εκφράζουν την κυβερνητική αντίληψη (που στο συγκεκριμένο θέμα ταυτίζεται με την αντίληψη και της «αξιωματικής αντιπολίτευσης»). Στο συγκεκριμένο ζήτημα, γίναμε όλοι μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου επίθεσης, και διαστρέβλωσης του αγώνα και των αιτημάτων. «Δημοσιογράφοι» και τηλεοπτικά ονόματα χρόνων προσποιούνταν ότι δεν έχουν ιδέα για την απεργία πείνας, παρουσιάζοντας στο κοινό ότι δήθεν οι μετανάστες κατέλαβαν τη Νομική Σχολή μέχρι να νομιμοποιηθούν, καταστρατηγώντας έτσι κάθε έννοια δεοντολογίας και ηθικής, προς χάριν της δημιουργίας ενός κλίματος μίσους. Από αυτό το κλίμα, ο μόνος ωφελημένος είναι η κυβέρνηση η οποία έχει αποφύγει για την ώρα την κατακραυγή, για την επιλογή να αφήσει 300 ανθρώπους να αργοπεθαίνουν.

Όμως καμιά τηλεόραση και κανένας εντεταλμένος κονδυλοφόρος του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης δε μπορεί να στηλιτεύσει με τέτοια ευκολία την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου που από τις μέρες του Πολυτεχνείου ως και σήμερα φιλοξενεί στα αμφιθέατρα την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και προσφέρει την ασυλία του  στους κοινωνικούς  αγώνες, σε όλους όσους παλεύουν για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ  300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ- ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ:

ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΙΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ

Κείμενο αλληλεγγύης από τον Σύλλογο Μεταπτυχιακών κ Υπ. Διδακτ. του Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ΑΠΘ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

 

Στις 25/01/2011 η ελληνική κοινωνία βρέθηκε σε κατάσταση πανικού. Η κινητοποίηση των 300 μεταναστών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη προκάλεσε τρομερό σοκ στους επαγγελματίες πολιτικούς, στους μεγαλοδημοσιογράφους και κατά συνέπεια στους “φιλήσυχους νοικοκυραίους”. Διότι όταν σοκάρονται οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, σαν από αναγκαιότητα, θα έλεγε κανείς, σοκάρονται και οι “φιλήσυχοι νοικοκυραίοι”. Θεωρήθηκε μεγάλο σκάνδαλο η επιλογή του χώρου στον οποίον αποφάσισαν να στεγάσουν τον αγώνα τους οι μετανάστες της Αθήνας και εντέχνως το πολιτικό ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από τα αιτήματα των μεταναστών στο πανεπιστημιακό άσυλο. Ωστόσο, το πραγματικό σκάνδαλο ήταν- και είναι- το γεγονός ότι οι μετανάστες απεργοί πείνας ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια υπό καθεστώς εργασιακής εκμετάλλευσης, είτε χωρίς χαρτιά είτε χωρίς τη δυνατότητα ανανέωσης της άδειας παραμονής τους στη χώρα. Όπως ήταν αναμενόμενο, η θεσμική ρητορική τιμήθηκε δεόντως από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τα οποία δεν έχασαν την ευκαιρία να αναπαραγάγουν μια φρασεολογία αντιμεταναστευτική και να υποδαυλίσουν τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Όσοι, όμως, επικαλέστηκαν και επικαλούνται τη δημοκρατία που “πληγώνεται” και “καταστρατηγείται” από τις μειοψηφίες δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς ονομάζουν δημοκρατική την κοινωνία που κλείνει τα μάτια μπροστά στα δίκαια αιτήματα ενός εξαθλιωμένου μέρους της. Όσοι κραύγαζαν και κραυγάζουν την αστική νομιμότητα δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς νομιμοποιείται η εγκατάλειψη εκατοντάδων μεταναστών εργαζομένων σε συνθήκες παρανομίας.

 

Οι μετανάστες είναι στην πραγματικότητα οι »ιδανικοί εργαζόμενοι» για τους εργοδότες που ψάχνουν σκλάβους και όχι εργαζομένους. Δέχονται να εργαστούν με πενιχρούς μισθούς, ανασφάλιστοι και χωρίς τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα. Κι αν δεν έχουν άδεια παραμονής, ακόμα καλύτερα. Είναι απολύτως διασφαλισμένο εκ των προτέρων ότι δεν θα μπορέσουν να διεκδικήσουν τίποτε από αυτά που δικαιούνται. Αναγκάζονται όχι μόνο να υποστούν τον εξευτελισμό της μαύρης εργασίας, αλλά και να ζουν στο σκοτάδι. Να περιφέρονται σαν σκιές ή σαν κυνηγημένα ζώα. Οι μετανάστες, όμως, δεν είναι ένοχοι επειδή έφυγαν από τη χώρα καταγωγής τους. Δεν είναι ένοχοι επειδή ήρθαν στην Ελλάδα. Δεν είναι ένοχοι επειδή διαταράσσουν τη δήθεν εθνική ομοιογένεια και καταστρέφουν τη συνταγή του μύθου της εθνικής ενότητας. Δεν είναι ένοχοι για τη θρησκεία τους, το χρώμα τους, τα έθιμά τους. Δεν είναι ένοχοι επειδή ζητούν δουλειά. Οι μετανάστες είναι αθώοι.

 

Σε όσους υποστηρίζουν ότι μαζευτήκαμε πολλοί και »δεν χωράμε» δίνουμε την απάντηση ότι οι μετανάστες δεν είναι το πρόβλημα. Οι μετανάστες είναι τα θύματα του προβλήματος, ενώ το πρόβλημα είναι οι καπιταλιστικές πολιτικές που ακολουθούν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης επί σειρά ετών. Σε όσους υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα των 300 απεργών πείνας δεν είναι δικό μας πρόβλημα δίνουμε την απάντηση ότι βεβαίως είναι και δικό μας. Ο αγώνας των μεταναστών είναι ο αγώνας κάθε εργαζομένου που απαιτεί να συμμετέχει στον καθορισμό των όρων της εργασίας του. Είναι ο αγώνας κάθε ανθρώπου που απαιτεί να αναγνωρίζεται ως τέτοιος από τη χώρα στην οποία ζει για να πάψει να καταδιώκεται. Ο αγώνας των μεταναστών είναι ο δικός μας αγώνας.

 

Απέναντι στα καταιγιστικά παραληρήματα εναντίον του πανεπιστημιακού ασύλου και στις λυρικές διαμαρτυρίες ότι το άσυλο καταπατήθηκε από τους μετανάστες, ορθώνουμε τον λόγο μας και τα έργα μας. Το πανεπιστήμιο είναι φύσει συνυφασμένο με την ελεύθερη σκέψη και γνώση, την αμφισβήτηση, τη χειραφέτηση. Είναι ο θεσμός που μπορεί να επικρίνει τους θεσμούς. Η απρόσκοπτη κριτική σκέψη που χαρακτηρίζει τη ζωή στο πανεπιστήμιο είναι αυτή που διασφαλίζει την ελευθερία του λόγου και της δράσης του. Η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, την οποία προστατεύει το πανεπιστημιακό άσυλο, δεν αναφέρεται μόνο στην ανεμπόδιστη διεξαγωγή των μαθημάτων, αλλά και στην έκφραση πολιτικού λόγου, όπως και στην ανάδειξη οποιουδήποτε κοινωνικού προβλήματος. Συνεπώς, η μετατροπή ενός πανεπιστημιακού χώρου σε κέντρο αγώνα, όχι μόνο δεν αντιφάσκει προς τον χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αλλά πραγματώνει με τον καλύτερο τρόπο το βασικότερο στοιχείο του ορισμού του: την ελευθερία του. Ο αγώνας των μεταναστών, για όσο εκφράστηκε μέσα από τη Νομική Σχολή Αθηνών, δεν προσέβαλε το πανεπιστήμιο. Αντίθετα, το ανέδειξε, διότι έδωσε σάρκα και οστά στη σπουδαιότερη πτυχή της έννοιάς του. Η εκπλήρωση του ορισμού και του σκοπού του πανεπιστημίου μέσα από την κινητοποίηση των μεταναστών μέσα σε αυτό απέκτησε μια ιδιαίτερη σημασία, καθώς δεν επρόκειτο για τον αγώνα μιας οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας ή συλλογικότητας. Οι μετανάστες αποτελούν την πιο ευάλωτη κοινωνική ομάδα των σύγχρονων κοινωνιών και ο αγώνας τους μέσα από το πανεπιστήμιο ήταν, με άλλα λόγια, ο αγώνας των καταπιεσμένων για την ελευθερία μέσα από τον κατεξοχήν τόπο της ελευθερίας, ο οποίος και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν.

 

Κατανοώντας το πανεπιστήμιο όπως το περιγράψαμε παραπάνω, με τη σειρά μας κι εμείς οι φοιτητές εκφραστήκαμε λόγῳ και έργῳ. Ως ένδειξη της συμπαράστασής μας στους μετανάστες απεργούς πείνας, την Παρασκευή  11/02/2011 αναρτήσαμε ένα πανό με μήνυμα αλληλεγγύης στην πρόσοψη του κτηρίου της παλαιάς Φιλοσοφικής.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ 300 ΑΠΕΡΓΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ

Σύλλογος Μπτχ. Και Υπ. Διδακτ. του Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του ΑΠΘ

 

Πανό αλληλεγγύης από Σύλλογο Μεταπτυχιακών κ Υπ.Διαδακτόρων Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ΑΠΘ

 

Με απόφαση του Συλλόγου των μεταπτυχιακών φοιτητών και των υποψήφιων διδακτόρων του τμήματος Φιλοσοφίας & Παιδαγωγικής Θεσσαλονίκης αναρτήσαμε πανό στην είσοδο του παλαιού κτηρίου με μήνυμα αλληλεγγύης στους μετανάστες.

Ας δικαιωθεί ο αγώνας των μεταναστών..

Πανό αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας στην Παλιά Φιλοσοφική ΑΠΘ

Πανό αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας στην Παλιά Φιλοσοφική ΑΠΘ

Κείμενο στήριξης από το Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού ΑΠΘ

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ

 

Στις 25/1/2011 300 περίπου μετανάστες, εργάτες σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, προχώρησαν σε απεργία πείνας. Μη μπορώντας να αντέξουν άλλο τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες ζουν και μην έχοντας επιλογή να τις αλλάξουν ή να πάνε αλλού καλύτερα, μέσα από τις διαδικασίες του ΦΜΚ(Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης) στο οποίο συμμετέχουν, λίγο καιρό πριν, αποφάσισαν αυτόνομα και με δικιά τους πρωτοβουλία να παλέψουν για λίγη αξιοπρέπεια με κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή, γιατί όπως λένε και οι ίδιοι «αυτή ζωή δεν είναι». Αίτημά τους είναι η νομιμοποίησή τους και το να έχουν ίσα δικαιώματα με τους Έλληνες. Έτσι, ταξίδεψαν από την Κρήτη, στην οποία διέμεναν το τελευταίο χρονικό διάστημα, καταλαμβάνοντας έναν αχρησιμοποίητο – που και να χρησιμοποιούταν, ένας αγώνας είναι πιο σημαντικός από την εξεταστική ή το μάθημα στο πανεπιστήμιο – χώρο  του κτιρίου της Νομικής της Αθήνας και κάποιο χώρο του ΕΚΘ (Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης). Στην Αθήνα και όχι μόνο, η ενέργειά τους αυτή πυροδότησε θύελλα συκοφαντιών και λασπολογίας ενάντια σε αυτούς και τους αλληλέγγυούς τους. Κάτι αναμενόμενο βέβαια, καθώς ενώ από τους από πάνω καλλιεργείται μεθοδευμένα η φασιστικοποίηση και η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, προσπάθεια στην οποία υπάρχει συναίνεση και αποδοχή από πολλούς, κάποιοι άλλοι τόλμησαν να ορθώσουν ανάστημα αψηφώντας τους. Οι από πάνω συνεχίζουν να πλουτίζουν σε βάρος όλων μας, μεταναστών και ντόπιων, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ εμείς γινόμαστε αντικείμενα εκμετάλλευσής τους όλο και πιο πολύ και αυτό που μας απομένει είναι η οργή μας και η προσπάθεια να επιβιώσουμε. Η κρίση δεν είναι δική μας, είναι δική τους και σημαίνει ότι είναι αβέβαιοι αν θα συνεχίσουν πλουτίζουν, όπως έκαναν μέχρι τώρα. Έτσι, για να μη στραφούμε εναντίον τους τώρα που είναι ευάλωτοι, ένας εύκολος τρόπος είναι να δημιουργήσουν ψευδείς διαχωρισμούς και ανταγωνισμούς ανάμεσά μας, στην προκείμενη περίπτωση ανάμεσα στους ντόπιους και τους μετανάστες εκμεταλλευόμενους.

Ένα, λοιπόν, βασικό επιχείρημα που προωθούν οι από πάνω είναι, πως από τη στιγμή που κάποιοι από τους μετανάστες είναι χωρίς χαρτιά («λαθραίοι» όπως τους λέει η γλώσσα της εξουσίας) δεν έχουν το δικαίωμα να απαιτούν τίποτα. Πρώτα από όλα, κανείς άνθρωπος δεν είναι λαθραίος και δεν μπορεί το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια να εξαρτάται από ένα χαρτί. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως δηλώνουν και οι ίδιοι, ήρθαν από χώρες, όπου η καπιταλιστική πολιτική τους αφήνει χωρίς τη δυνατότητα να εργαστούν και να ζήσουν, που ο πόλεμος, ο οποίος συχνά διεξάγεται από τα δυτικά κράτη, τους σκοτώνει, που τους καταδυναστεύουν οι κυβερνήσεις και οι δικτατορίες και συνήθως αυτά γίνονται με τις ευλογίες των αφεντικών της δύσης (των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων) αλλά και των αφεντικών των χωρών που βάλλονται– δε θα γινότανε επενδύσεις από Έλληνες αξιωματικούς του στρατού στο Κόσσοβο αλλιώς – και των κρατών συμμάχων τους, που κινούν τα νήματα για να ληστεύουν τον πλούτο και το μόχθο αυτών των ανθρώπων, αφήνοντάς τους στη φτώχια και τον τρόμο.  Ας μην ξεχνούμε τα ελληνικά στρατεύματα στο Κόσσοβο και στο Αφγανιστάν, τα παλαιστινιακά εδάφη που ήταν στην ιδιοκτησία του ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων και παραχωρήθηκαν στο Ισραηλινό κράτος, τον ελληνικό στόλο στον κόλπο του Άντεν στη Σομαλία και τη βάση στη Σούδα, που χρησιμεύει ως ορμητήριο για τις πολεμικές επιδρομές που γίνονται στις χώρες πολλών από τους μετανάστες. Αυτούς τους μετανάστες λοιπόν, για τους οποίους η Δύση – μαζί και η Ελλάδα – είναι σε μεγάλο βαθμό υπαίτια για τον ερχομό τους στις χώρες της, όχι μόνο δεν τους φιλοξενεί με ανθρώπινες  συνθήκες – καθώς γίνονται μαζικές επιχειρήσεις «σκούπα» και τα λεγόμενα κέντρα υποδοχής μεταναστών είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης και πολλά άλλα– αλλά τους ονομάζει και παράνομους και τους επαναπροωθεί κατά την είσοδό τους στη χώρα– επιβάλλοντας τους να διασχίσουν ναρκοπέδια που ήδη διέσχισαν ή αφήνοντάς τους στην τρικυμία της θάλασσας και πάντοτε χωρίς προορισμό και με ελάχιστες δυνατότητες επιβίωσης – πολλές φορές ακόμα και σκοτώνοντάς τους. Δηλαδή, σαν κλέφτης που καραδοκεί με ένα όπλο να σκοτώσει αυτόν που έκλεψε, αν έρθει να πάρει πίσω ένα κομμάτι από το βιός του. Όμοια, το ελληνικό κράτος κάνει γοργά βήματα προς το φασισμό αναβαθμίζοντας την «προστασία της κυριαρχίας του» (δηλαδή τους μηχανισμούς ελέγχου, πειθάρχησης, καταστολής, ενίοτε και εξόντωσης όσων ονομάζει εσωτερικούς ή εξωτερικούς εχθρούς του) με τα ναρκοπέδια και το τείχος της ντροπής και τους πυροβολισμούς συνοριοφυλάκων σε βάρκες που προσπαθούν να περάσουν το ποτάμι στον Έβρο, στα σύνορα με την Τουρκία, με τα πλωτά κρατητήρια που σχεδιάζει να εγκαταστήσει στο Αιγαίο και επίσης με τα βουλιάγματα βαρκών που προσπαθούν να περάσουν από τα τουρκικά παράλια στα ελληνικά νησιά από το ελληνικό λιμενικό. Αποδεικνύει καθημερινά, άλλωστε, τις προθέσεις του εθελοτυφλώντας ή συνεργώντας σε απάνθρωπα εγκλήματα φασιστών ενάντια σε μετανάστες· από τους ντόπιους στην Ηγουμενίτσα που πυροβολούν εν ψυχρώ μετανάστες και βάζουν τα λαγωνικά τους να τους κυνηγούν ως θηράματα στο δάσος, μέχρι τους πυροβολισμούς και τους ξυλοδαρμούς στον άγιο παντελεήμονα.

Η εχθρότητα ενάντια στους μετανάστες βρίσκει πρόσφορο  έδαφος και στις θεωρίες που τους παρουσιάζουν ως βρώμικους και υπεύθυνους για εγκλήματα που γίνονται, άρα επιζήμιους για τη χώρα. Κανένας άνθρωπος δε γεννιέται ούτε βρώμικος ούτε εγκληματίας. Το μυρωδάτο  αφρόλουτρο είναι πολυτέλεια, όταν το κύριο πρόβλημα ενός οικονομικού μετανάστη είναι ότι δεν μπορεί να βρει σπίτι να μείνει, δεν μπορεί να φάει και αγωνίζεται για αυτόν ή και για την οικογένειά του μέσα σε συνθήκες ανεργίας,  εκμετάλλευσης και επίθεσης εναντίον του απλά και μόνο επειδή είναι μετανάστης αλλά και για να μην πάψει να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, από όσους έχουν συμφέρον να είναι έτσι. Όσο για την εγκληματικότητα, δεν είναι τυχαίο που συμβαίνει σε στρώματα ανθρώπων δυσχερούς οικονομικής κατάστασης. Σε έναν κόσμο που για να είσαι κάτι πρέπει να καταναλώνεις και εσύ δεν μπορείς, ο πόνος του να μην είσαι τίποτα σε εξωθεί στο να κλέψεις για να γίνεις κάτι. Στις μέρες μας, όμως, είναι πολύ περισσότερο ανάγκη να κλέψεις για να ζήσεις στην περίπτωση των περισσότερων μεταναστών. Και για αυτούς που απεγνωσμένα προσπαθούν να βρούνε δουλειά ή δουλεύουν για ψίχουλα (τους περισσότερους δηλαδή) το να χαρακτηριστεί η κλοπή ενός χρυσού δαχτυλιδιού ή φαγητού ως αισχρή, είναι αισχρή πράξη. Όσο για την αγανάκτηση των «μη εχόντων την ευθύνη απλών πολιτών», που τους κλέβουν, ας σκεφτούνε πως όταν αφήνουν τους μετανάστες συνανθρώπους τους στην άθλια μοίρα τους, στη συνέχεια θερίζουν τους καρπούς των προβλημάτων που έσπειραν· αυτός που προσπαθεί να ζήσει δε θα διαρρήξει το σπίτι του βιομήχανου που φυλάγεται σαν φρούριο, θα διαρρήξει το σπίτι του «απλού πολίτη». Το βάρος της ευθύνης πρώτα βαραίνει κυβερνήσεις, αφεντικά και όσους από εμάς αδιαφορούν για αυτά τα φαινόμενα αφήνοντας τους συνανθρώπους τους στη σκληρή τους μοίρα και τους εξαθλιώνουν, και τελευταίους τους μετανάστες.

Η επιμονή στην εναντίωση στους μετανάστες γίνεται αυθάδεια, όταν τους κατηγορούν πως παίρνουν τις δουλειές των Ελλήνων και ευθύνονται για την ανεργία τους ή πως λόγω οικονομικής κρίσης δεν μπορούμε να τους δεχτούμε. Για αυτά εννοείται πως δε γινότανε πολύς λόγος τη δεκαετία του ’90. Τότε που τα χωράφια είχαν γεμίσει με μετανάστες να υπηρετούν όλη τη μέρα τους ιδιοκτήτες για ένα κομμάτι ψωμί ή και για τίποτα, γιατί δέχονταν απειλές ότι αν ζητήσουν λεφτά θα τους καταδώσουν ως λαθραίους. Τότε που τα σπίτια είχαν γεμίσει με αλλοδαπές «υπηρέτριες» χρήσιμες για κάθε είδους υπηρεσία από καθάρισμα μέχρι ικανοποίηση σεξουαλικών απαιτήσεων των Ελλήνων αφεντάδων και τότε που τα πορνεία είχαν συχνά φωτεινές επιγραφές τύπου «Προσεχώς 20 Ρωσίδες». Όσο οι μετανάστες χρησίμευαν ως φθηνά εργατικά χέρια και εύκολο αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον Έλληνα οικογενειάρχη μέχρι το κάθε αφεντικό, μικρό (π.χ. εργολάβο οικοδομών, ταβερνιάρη) και μεγάλο (π.χ. ιδιοκτήτες εταιριών οδοποιίας, εφοπλιστές), όλα ήταν καλά. Τώρα που υπάρχει «κορεσμός» στην εργασία, που κάθε δουλειά γίνεται περιζήτητη, οι Έλληνες επιθυμούν να καταλάβουν τη θέση των μεταναστών ώστε τα αφεντικά να εκμεταλλεύονται αυτούς ακραία, αλλά τουλάχιστον να επιβιώνουν και οι μετανάστες να μη μπορούν ούτε καν να επιβιώσουν.

Και αντί τα πυρά να στρέφονται ενάντια στα αφεντικά (μικρά και μεγάλα) που απομυζούν το μόχθο των ανθρώπων και στους έχοντες την εξουσία που αφαιρούν κάθε εργατικό δικαίωμα, που με αγώνες κατακτήθηκε στο παρελθόν, ζούμε την παράνοια να στρέφονται ενάντια στους μετανάστες και να υπάρχει λύπηση για τα μικρά και τα μεγάλα αφεντικά που δεν κερδίζουν όσα κέρδιζαν παλιά και κλείνουν οι επιχειρήσεις τους. Αφού πλούτος και χρήματα υπάρχουν, αλλά είναι συγκεντρωμένα στα χέρια λίγων. Φτάνει πια με το ψέμα ότι τα μέτρα για την οικονομία γίνονται για το καλό της ελληνικής κοινωνίας. Όταν οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, γιατί αυτό γίνεται τώρα, προφανώς ό, τι γίνεται είναι για το καλό των αφεντικών και όχι των πολλών. Επιπλέον, δε βρισκόμαστε στο 18ο αιώνα που έπρεπε να εργάζεται κανείς δεκαπέντε ώρες για να παράγει· η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ ώστε πολύ λιγότερες από οχτώ ώρες εργασίας για τον καθένα να είναι αρκετές, που σημαίνει ότι οι θέσεις εργασίας θά ‘πρεπε να αυξάνονται αντί να μειώνονται και ότι υπάρχει χώρος εργασίας για όλους. Αφού κάποιοι πλουτίζουν και οι θέσεις εργασίας μειώνονται, δε σημαίνει τίποτα άλλο από το ότι το πρόβλημα είναι οι από πάνω και όσοι έχουν την εξουσία. Αν δεν υπήρχαν αυτοί που κερδίζουν από την εργασία των άλλων, δηλαδή τα αφεντικά που καρπώνονται το κέρδος, τότε θα υπήρχε με το παραπάνω δυνατότητα εργασίας και συντήρησης όλων, ντόπιων και μεταναστών. Το να στρεφόμαστε ενάντια στους μετανάστες είναι σαν να στρεφόμαστε ενάντια στους εαυτούς μας, γιατί δίνουμε μεγαλύτερη εξουσία σε όσους μας εκμεταλλεύονται. Αυτό είναι και ιστορικά φανερό, αν αξιωθεί να παρατηρήσει κανείς πως η «μαύρη εργασία» και οι άθλιες συνθήκες εργασίας ξεκίνησαν ως «προνόμιο» των μεταναστών και οι Έλληνες αδιαφορούσαν για αυτό όσο δεν «χτύπαγε» την πόρτα του σπιτιού τους, αλλά τώρα που έγινε καθημερινότητά τους διαμαρτύρονται ή ακόμη χειρότερα κατηγορούν τους μετανάστες για το πάθημά τους.

Έχοντας προπαγανδίσει όλα τα προηγούμενα επιχειρήματα κατά των μεταναστών με τα ΜΜΕ, καταντήσαμε να παρακολουθούμε την κυβέρνηση, τις υπόλοιπες κομματικές δυνάμεις, διάφορους κοινωνικούς φορείς και τους φασίστες, να εκστομίζουν ο καθένας διάφορα όπως, ότι η κατάληψη είναι ντροπή για τη Νομική Σχολή, ότι οι μετανάστες αυτοί κατευθύνονται από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ότι πρέπει να επέμβει η αστυνομία, ότι πρέπει να γίνει κατάργηση του ασύλου και ότι πρέπει να εκδιωχθούν οι μετανάστες από την Ελλάδα. Καθεμία από τις παραπάνω δηλώσεις είναι αισχρή. Καταρχάς, από τη στιγμή που κάποιος είναι άνθρωπος, ό,τι είδους και χαρακτηριστικού, εξ ορισμού έχει δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και τα βασικά αγαθά και δεν μπορεί να κατονομάζεται λαθραίος, να ατιμάζεται και να πετιέται ως σκουπίδι έξω από έναν τόπο. Να έχουμε υπόψη μας πως οι 300 αυτοί μετανάστες αποφάσισαν με δικές τους αυτόνομες διαδικασίες να κάνουν κατάληψη και πως δεν υπήρχαν υποκινητές της κατάληψης παρά μόνο αλληλέγγυοι· αυτοί που υποστηρίζουν το αντίθετο συκοφαντούν και απαξιώνουν τον αγώνα των ανθρώπων αυτών. Ο αγώνας τους αυτός είναι τιμή και όχι ντροπή για το χώρο του ασύλου. Η επέμβαση της αστυνομίας και η άρση του ασύλου προσβάλλει τους αγώνες για την ελευθερία, που κέρδισαν το άσυλο όχι για τη διεξαγωγή της διαχωρισμένης διδασκαλίας και έρευνας της εξουσίας, αλλά για να βρίσκουν σ’ αυτό καταφύγιο όσοι αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση. Όχι για να διακινούνται οι ιδέες στον αέρα, αλλά για να γίνονται οι ιδέες πράξεις, αγώνας και απελευθερωτικές πραγματικότητες. Το άσυλο είναι κοινωνικό αγαθό και υπάρχει για όσους αγωνίζονται ενάντια στους δυνάστες, άρα και για τους μετανάστες. Η φτηνή φρασεολογία που παρακολουθούμε, χρησιμοποιείται για να διαστρεβλώσει την αλήθεια και με αφορμή τον αγώνα των μεταναστών να βάλει την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια σβήνοντας και τις τελευταίες εστίες αντίστασης και για να αποκρύψει τις ευθύνες αυτών που αντί να απολογούνται για τις κοινωνικές ανισότητες που δημιουργούν, κατηγορούν όσους υποχρεώνουν να ζουν σε άθλιες συνθήκες επειδή τους αντιστέκονται. Το δημοκρατικό προσωπείο κράτους – ΜΜΕ – πανεπιστημιακών «έπεσε» άλλη μια φορά με την παρουσία της αστυνομίας έξω από τη νομική και την κατάφωρη συκοφάντηση των μεταναστών εργατών και του ασύλου και όποιος συνεχίζει να μην καταλαβαίνει τη φασιστικοποίηση που συμβαίνει γύρω μας, απλά εθελοτυφλεί.

Η απεργία πείνας των μεταναστών είναι ένας ανθρώπινος και δίκαιος αγώνας. Είναι ένας αγώνας ολονών μας ντόπιων και μεταναστών, καθώς αφορά την εναντίωση στην υποτίμηση των ζωών μας. Μια υποτίμηση που οι ντόπιοι απλώς βιώνουν και θα βιώσουν με μια μικρή χρονική καθυστέρηση, αλλά δεν θα αποφύγουν αν δεν αγωνιστούμε από κοινού.  Αν παλιά από την αλληλεγγύη στους μετανάστες είχαμε μόνο να κερδίσουμε, τώρα αν δεν τους βοηθήσουμε έχουμε μόνο να χάσουμε. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τους πλαστούς διαχωρισμούς, να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να εναντιωθούμε όλοι μαζί στην εκμετάλλευση και την καταπίεση που δεχόμαστε. Από τη συνάντηση ντόπιων και μεταναστών στους δρόμους της εξέγερσης του Δεκέμβρη ως την Κ. Κούνεβα, από τις κοινές απεργίες ντόπιων και μεταναστών στα ολυμπιακά έργα ως τους απεργούς αιγύπτιους ψαράδες της Μηχανιώνας, από τους απεργούς στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας και στη  Σκάλα Λακωνίας μέχρι την απεργία πείνας των 300, οι αγώνες των μεταναστών, οι κοινοί αγώνες ντόπιων και αλλοεθνών εργαζομένων μας δείχνουν το δρόμο. Το δρόμο της αντίστασης στους πραγματικούς μας εχθρούς και του αγώνα για ένα κόσμο ελευθερίας, αυτοπροσδιορισμού, αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

7/2/2011

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού Α.Π.Θ. (Persona non Grata)

blog:  autonomofysiko.wordpress.com

e-mail: autonomofysiko@yahoo.gr