Ποίημα του Γουίλιαμ Κλιφ

Ποίημα του γαλλόφωνου βέλγου ποιητή Γουίλιαμ Κλιφ, γεννημένου το 1941, σε μετάφραση του επίσης ποιητή Τάσου Δενέγρη.

ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟΨΕ

Αδέρφια μου, απόψε ας σκεφτούμε όλους αυτούς

που είναι μόνοι γιατί πέρασαν διά πυρός και
σιδήρου

και που δεν θα ‘ναι πια για τίποτα ικανοί

παρά μόνο για να βλέπουν το σώμα τους λίγο λίγο
να
το τρώει ο θάνατος. Ας σκεφτούμε εκείνους που
γραπώνονται από μια άθλια κουβέρτα και που τα
δάχτυλά τους σαν νύχια ζώου επιμένουν να
φέρνουν
κουρέλια παλιών ονείρων σ’ αυτόν που
περιστοιχίζεται από
πολυάριθμο οικογενειακό κοπάδι
επειδή μόνο να παρευρίσκεται μπορεί στη μεγάλη
μάχη
του ζώου που πληγώθηκε θανάσιμα, σ’ αυτό το
τσακάλι που
βασανίζεται με τύψεις με τη σάρκα του που σάπισε
γιατί ζήλεψε τη μοίρα ενός θεού,

ας σκεφτούμε, αδέρφια μου, ας σκεφτούμε αυτούς
που κρυώνουν
στο κρεβάτι τους

αυτούς που μετράνε τις πατάτες ή που στις
φυλακές
χαράζουν στους γκρίζους τοίχους το όνομα των
ημερών
που φεύγουν οριστικά

κι ας θρηνήσουμε για την απεραντοσύνη του
ανθρώπινου πόνου
απ’ άκρη σε άκρη στην Ιστορία που βυθίστηκε
σαν τον κισσό στο δέντρο ενός παλιού
εγκαταλειμμένου πάρκου


Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: